وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان: دروازه بان را میتوان مهمترین ستون یک تیم دانست. مطمئنا کمترین انتظار از یک دروازه بان جایگیری درست در چارچوب و گرفتن توپهای معمولی است، گرچه انتظار فوق واکنش هم انتظار بیجایی نیست؛ همان طور که یک مهاجم وظیفهاش گلزنی، هافبک بازی سازی و مدافع جلوگیری از حملات تیم حریف است، دروازه بان هم باید گاهی مواقع درخشش نشان دهد.
یک عمر با بومیها
فوتبال گیلان و رشت از لیگ قدس تا همین یکی دو سال پیش دروازه بانهای خوب وبزرگی را تحویل فوتبال کشور داده است.
در دهه شصت امید هرندی دروازه بان ملی پوش و استثنائی استقلال رشت و منتخب گیلان، باحضورش در چارچوب دروازه سالهای سال دروازه تیمهای رشتی را بیمه کرده بود. دهه هفتاد، نوبت به شیر رشتی کپنهاگ یعنی هادی طباطبایی رسید که از تیم استقلال رشت به تیم ملی و باشگاه استقلال تهران رسید و میتوان اوج عملکرد او را در بازی دانمارک دید.
به ادامه مطلب مراجعه فرمائید
و در دهه هشتاد، پسری از کوچه پس کوچههای پائین شهر و تیم شاهین رشت در فوتبال گیلان درخشید و نسل جوان فوتبالیهای رشت او را به علی چیلاورت میشناسند. شاید نتوان او را به لحاظ فنی هم تراز دو دروازه بان ذکر شده در پاراگراف فوق قرار داد؛ اما تاثیرگذاری روحی روانی او بر تیم، علی نظرمحمدی را به چهرهای محبوب در بین هواداران گیلانی تبدیل کرده بود و حتی در نتایج درخشان پگاه ۸۷ نقش این دروازه بان به وضوح دیده میشد.
اواخر دهه هشتاد که همراه شده بود با جدایی علی نظرمحمدی، داماش به گلر جوان و بومی دیگری بها داد. شاید در فصل اول حضورش عملکرد فوق العادهای نداشت اما حمایت کادرفنی وقت و هواداران زمینه ساز موفقیت محسن فروزان شد تا در کمتر از دو سال، کاسیاس رشتیها با درخشش در دروازه تراکتورسازی بعد از سالها به عنوان یک رشتی به تیم ملی دعوت شود. هرچند به دلیل برخی اختلافات که میان او و کادر داماش وجود دارد، امید و اجازه بازگشت او فعلا وجود ندارد.
ملی پوشان سابق تا ذخیرههای سایر تیمها
پس از صعود داماش گیلان به لیگ برتر علاوه بر پیراهن اول برای دروازه بانی داماش، پیراهن دوم هم از تن دروازه بانهای این شهر کنده شد تا به مرور زمان این پست به پاشنه آشیل داماش شهر باران تبدیل شود.
یکی آمد با قرار داد میلیاردی، اما چمن مصنوعی را بهانه کرد برای کم کاری! ذخیرهاش آمد تا نیمکت داماش پر شود اما به ناچار سنگر را به او سپرده شد!
سال بعد شد و یکی را که بیتیم مانده بود به داماش آمد و گفتیم به همه بها دادیم برای او هم سکوی پرتاب شویم چه جایی بهتر از داماش؟! او هم در پایان فصل دست داماش را در پوست گردو گذاشت و چند تماشاگر را بهانه کرد تا به پول بهتر برسد…
ابتدای این فصل هم که دروازه بانی آمد با شصت گل خورده و این سوال را از خود پرسیدیم که گلرهایی سابقا ملی پوش چه کردند که او میخواهد بکند؟
کی نوبت آنهاست؟!
دروازه بان را میتوان مهمترین ستون یک تیم دانست. مطمئنا کمترین انتظار از یک دروازه بان جایگیری درست در چارچوب و گرفتن توپهای معمولی است، گرچه انتظار فوق واکنش هم انتظار بیجایی نیست؛ همان طور که یک مهاجم وظیفهاش گلزنی، هافبک بازی سازی و مدافع جلوگیری از حملات تیم حریف است، دروازه بان هم باید گاهی مواقع درخشش نشان دهد.
اما تزلزل در چارچوب دروازه داماش طی یکی دوسال اخیر و خصوصا چند بازی نخست لیگ جاری که شاید به نوعی به کمتر توپی نه گفته شد، رشتیها را به همان حداقلها هم در چارچوب دروازهشان راضی کرده است!
آیا بهتر نبود در ابتدای فصل که توانایی مالی بالایی نداشتیم از پتانسیل همین شهر استفاده میکردیم و روی علی نظرمحمدی برای دروازه حساب میکردیم؟ پیشنهادی که شاید هنوز هم برای انجامش دیر نشده باشدو مسلما با استقبال خیل عظیم هواداران همراه میشود.
علی ایحال اگر کادرفنی توانایی چنین درخواستی از مدیریت باشگاه را ندارد، بهتر نیست همین فرصت را به گلرهای جوان و جویای نام همین استان بدهد؟ پس چه وقت باید لایقی فر و پورقلی درون دروازه قرار بگیرند تا به مانند هرندی، نظرمحمدی و… سالهای سال ما را از ورود دروزه بان بینیاز کنند؟ با توجه به آمارو ارقام بازیهای اخیر واقعا چه ضرری متوجه داماش میشود؟
و البته همان طور که تیم نتیجه نمیگیرد به سراغ سرمربی میروند، بیراه نیست اگر از عملکرد مربی دروازه بانهای داماش نگوئیم؛ تا به کی باید شاهد تمرینات سنتی باشیم و آیا با این نوع تمرینات میتوانیم انتظار پیشرفت دروازه بانهای خود را داشته باشیم؟
باید بنشینیم و منتظر بمانیم، جوان گراییای که افشین ناظمی قولش را داده بود از دروازه داماش شروع میشود یا که کماکان در حد شعار باقی میماند؟!