بررسی دلایل سقوط داماش | قسمت اول: عابدینی، عابدینی نبود!

وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان: داماش مرد، از بس که جان نداشت. شاید اگر مرحوم علی حاتمی امروز زنده بود و به فوتبال هم علاقه‌ای داشت این جمله را دوباره به کار می‌برد و البته این بار در وصف داماش!

درد داماش به امروز و دیروز مربوط نیست و این بیماری ریشه در بلایی داشت که سه سال تمام گریبانگیر این تیم را گرفته بود و آنقدر ادامه یافت و کسی برای کمک به آن گام برنداشت تا سرانجام نفس‌های به شماره افتاده‌اش را گرفت و واپسین نفس‌هایش را در غروب آدینه بیست و دوم فروردین ماه در جلوی دیدگان هزاران هوادار عاشق و مایوس کشید و خود را به دست سرنوشت داد.

بعد از این قصد داریم در سلسله نوشته‌هایی به نقش همهٔ کسانی بپردازیم که در این سقوط به صورت مستقیم و غیر مستقیم نقش داشتند. نه می‌خواهیم بار این شکست را به گردن شخص خاصی بیاندازیم و نه قصد داریم آب تبرئه بر قامت مقصری برزیم. همه باید در جایگاه خود و به قدر آنچه که باید، مورد تحلیل و بررسی قرار بگیرند، با دیدن سپیدی‌ها و سیاهی‌های کارنامه‌شان. در نخستین نقد بر طبق جایگاه و مقام هم که معیار بگریم باید از مدیرعامل و رییس هیات مدیره باشگاه شروع نماییم؛ مهندس امیر عابدینی.

روزی که در اواسط لیگ هشتم امیر عابدینی به نمایندگی از گروه امیر منصور آریا به رشت آمد تا به داستان پگاه خاتمه دهد و قصه‌ای تازه برای مردمان دیار باران بسراید، شاید کمتر کسی این سرنوشت را برای او و تیمش متصور بود. عابدینی با کوله باری از اعتبار و تجربه در فوتبال ایران به رشت آمد تا پگاهی را که خیلی دیر اما عمیق محبوب قلب رشتی‌ها شده بود و آن روزها بر سر نخواستنش دعوا بود را از منجلاب فروپاشی نجات دهد. عابدینی آمد و در رشت ماندگار شد.

سال نخست مصادف شد با سقوط و سال بعد هم توفیقی در پلی آف حاصل نشد تا خیلی‌ها آن را با سال نخست حضورش در پرسپولیس مقایسه کنند و چه تشابه درستی که به مانند پرسپولیس سالهای دور، سال بعد همراه شد با توفیق داماش و عابدینی و صعود به لیگ برتر و مقام هفتمی لیگ. فاجعه اختلاس آواری شد بر سر مردمان باران. اما دلهای هواداران قرص بود به امیر و باکی نبود از مشکلات. داماش سال بعد را هم با توفان بی‌پولی و جنگ مالکیتی و خروج ستاره‌ها پشت سر گذاشت اما با اقتدار ماند و تاثیرگذار شد در تعیین قهرمان لیگ. آنها گام آخر را که نیازی به بردنش نداشتند آنچنان محکم برداشتند که قهرمان لیگ در خانه زانو زد. آن روز در ترکیب داماش ظاهرا بی‌انگیزه به مانند بعضی تیمها نه خبری از دروازه بان ذخیره بود و نه نیازی به دروغ پردازی در ارتباط با خیل مصدومان تخیلی! داماش هم جوانمردی را برد و هم مسابقه را.

تا اینکه سرانجام نوبت رسید به لیگ نحس سیزدهم و پایان درامش برای رشتی‌ها. عابدینی از همان ابتدای فصل هم با امیری که پیش از آن در خاطر داشتیم تفاوت داشت. تو گویی خسته شده یا دلسرد، آخر تا ته دنیا که نمی‌شود جنگید با لشگریانی که نه سلاح دارند و نه توش و توان و از همه مهمتر ویروس بی‌انگیزگی و سرکشی لحظه به لحظه سربازانت را از پای در بیاورد. عابدینی اشتباه اول را خیلی زود مرتکب شد، زمانی که دلش به رحم آمد و با کسانی که نباید تمدید قرارداد کرد. بازیکنانی که خود می‌دانست مرد این راه پرخطر نیستند و بدتر از آن هم گروهی ناتوان‌تر هم به جمعشان اضافه نمود. خیلی دوست داریم از عابدینی بپرسیم دلیل بستن قرارداد با حبیب دهقانی، جهانگیر عسگری، حلافی و… چه بوده و با چه منطقی دلش را رضا کرد تا زیر بار امضا برود؟!

از سوی دیگر بازیکنان قدیمی هم دیگر خسته شده بودند از این جنگ بین فقیر و غنی، تو گویی آنها هم کمی هوای تازه می‌خواستند. آنها که رفتند بی‌جایگزین شدند و آنها که ماندند بی‌انگیزه و تا انتهای فصل هم هرگز امیرخان نتوانست تیمش را تقویت کند. تقویت که نکرد هیچ شش، هفت تایی را هم در نیم فصل از کف داد تا داماش خودش خودش را از پیش باخته کند در برابر حریفان تا دندان مسلح.

بعد از داستان بازیکنان نقطه ضعف دیگر عابدینی حضور کمرنگش در رشت بود، بر خلاف سالهای گذشته. در نظر بگیرید تیمی را که پول ندارد و مربیانش هم همه از دم جوان هستند و کم تجربه و حالا بازیکنان یکی پس از دیگری پرچم استقلال و یاغی گری برداشته‌اند و کسی را در پیش روی خود نمی‌بینند که جلوی عرضه اندامشان بایستد. در داستان اعتصاب دسته جمعی بازیکنان شاید اگر عابدینی از روز نخست بالا سر بازیکنان بود کار آنقدرها هم بیخ پیدا نمی‌کرد و بازیکنان تمرینات را ول نمی‌کردند و آن خودزنی‌ها صورت نمی‌گرفت.

اما برسیم به ماجرای استعفاهای پی در پی مهندس و یکی به نعل زدن و یکی به میخ زدنش. یک روز می‌گفت دیگر با داماش کاری ندارم و روز بعد مربی اخراج می‌کرد و فردا روز می‌گفت مدیرعامل نیستم و عضو هیات مدیره‌ام و روزی دیگر خبر از انتخاب مدیرعامل تازه می‌داد. این کج دارو مریض رفتار کردن عابدینی بیش از اینکه موجب شود مسئولان استانی و کشوری برای کمک به داماش ترغیب شوند موجب تزلزل جایگاه عابدینی در داماش نزد بازیکنان و مربیان و هواداران شد. مدیری که خودش لحظه به لحظه صحبت از رفتن می‌کند پس قاعدتا نمی‌تواند مشکلات ما را حل نماید.

جنگ علنی عابدینی با مسئولان استانی بعد از این، لحظه به لحظه شدت گرفت و آنهایی که پیش از این هم هرگز گامی برای داماش برنداشته بودند، علت کوتاهی بعدیشان را حرفهای نیش دار عابدینی عنوان کردند تا بدین صورت آب تطهیر بر خود بریزند. عابدینی که هدفش از این جنگ کلامی به خود آوردن مسئولان گیلانی برای کمک به داماش بود، با این رفتار تاثیری معکوس از خود به جای گذاشت و موجب شد تا دوستان به جای هر کمکی عزمشان را برای مقابله با او جزم کنند.

نگاه همیشگی او به پرسپولیس شاید یکی دیگر از ضعف‌های عابدینی در مدیریتش بود که بارها موجب شد تا در مقاطع حساس به جای معطوف کردن کامل هوش و حواسش به داماش در یارکشی‌های اطراف پرسپولیس حضور داشته باشد.

به هر روی عابدینی و داماش امسال با هم سقوط کردند. مهندس این فصل به مانند دروازه بانی بود که روزی ستاره بی‌چون و چرای تیمش بود و بارها با درخشش تیمش را به موفقیت رساند و در سرنوشت سازترین روز بازیگری‌اش با خوردن چند گل بد موجب حذف تیمش شد.

بله امسال عابدینی با آن قهرمانی که روی پرده تلویزیونی ظاهر شد و خطاب به حسن زاده (شما بخوانید همهٔ جامعه فوتبال) گفت: " من درهای عصدی را باز می‌کنم ببینم چه کسی می‌تواند جلوی ورود هواداران را بگیرد! " کیلومترها تفاوت داشت. این عابدینی حاضر نشد به دهها بار تلفنی که ناظمی از او خواسته بود برای بازی با ملوان به رشت بیاید پاسخ دهد و علت را بعدها بی‌ادبی چند بازیکن اعلام کند! مگر در مکتب مدیریتی عابدینی پیشتر از این سراغ داشتیم که به دلیل سرکشی چند بازیکن، مردم یک شهر را مجازات کند؟! او به در خواست حضورش در رشت برای بازی با پرسپولیس و حضور در اصفهان برای بازی با ذوب هم جواب نداد. عابدینی اینقدر منفعل شده بود که حتا بعد از خوردن حق داماش در آن بازی ماقبل پایانی و نگرفتن دو پنالتی هم، هرگز در معیت یک فرمانده ظاهر نشد و انگار از پیش می‌خواست پرچم سپید را بلند کند.

پرچمی که البته این بار نشانگر صلح نبود و بیانگر شکستی بزرگ بود.

حالا اما داستان داماش و عابدینی در خاص‌ترین روزهایش قرار دارد، تیمی که نه پول دارد و البته خروار خروار بدهی دارد. سقوط کرده و بازیکنانش یا رفتنی هستند و یا در آستانه بازنشستگی قرار دارند و از همه مهمتر یک روز شایعه انحلال به گوش می‌رسد و روز دیگر انتقال و امروز هم که خبر درخواست خریدش از سوی مالکان سپیدرود زمزمه می‌شود!

برای عابدینی شاید این آخرین فرصت باشد تا با یک برگشت غرور آمیز به همه نشان دهد همچنان مرد روزهای سخت است. درست به مانند فیلم‌های راکی در دهه هشتاد میلادی، زمانی که هوگ‌های چپ و راست بر سر استالونه آوار می‌شد و ناگهان بر اثر یک شوک ناگهانی از زمین بلند می‌شد و حریف را ناک اوت می‌کرد. اینکه عابدینی تا چقدر می‌تواند دوباره دل هوادارانش را با این کام بک بزرگ بدست آورد پاسخش در آینده مشخص خواهد شد.

این بازگشت شاید هرگز مهیا نشود اما اگر شد به یقین نتیجه‌اش باشکوه خواهد شد، باشکوه‌تر از همهٔ ویرانی‌های گذشته.

نگارنده: رادنی دیدار – تسنیم

www.varesh-sport.com

وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان