وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان: سوت پایان! و غروب مه گرفته جمعه حزن انگیزتر از همیشه؛ مردمان دیار باران و اشکهایی که عریان، پلاکهای "ما عاشقیم" روی سینههایشان راهمچون هوای شهرشان نمناک میکند؛ و حرفهایی تلخ که از اعماق تنهاییشان بیرون میآید. باور نمیکنند ناکامی و سقوط محبوبشان را؛ چه فصل سردی را سپری نموده بودند، یک فصل استرس، یک فصل عاشقی و خون دل خوردن، یک فصل تحمل کندوکاوهای موذیانه و سنگینی نگاههای خمار! یک فصل یادگاری بر گردن نازک گل سرخ، یک فصل سنگ پرانی کلاغهای صف کشیده دکان رنگ رزی! و یک فصل سرایش شعر عاشقی و خوانده نشدن…
سخت دلتنگند و دنبال التیام، چه روزها که به نام تیم محبوب خود شب کردند و چه شبها که به یادش روز نمودند؛ تنها دل خوشیشان این زمزمه بود: "داماش قهرمان ایران، داماش قهرمان ایران…" چه آرام تنها شدند و چه بیصدا شکستند اما هیچ وجدانی بیدار نشد؛ چرا و به چه گناهی کسی حرفهایشان را نشنید؟ به چه دلیل هیچ کس عشقشان را محترم نشمرد و تجاهل و تغافل نثارشان ننمود؟ همه گناهکارند، آنکه دید و به رو نیاورد، آنکه دید و سر به تو کرد و آنکه ندید و ندید و نخواست و نخواهد دید!
خستهاند از این همه بی خیالی، دلهای بی خیال، گوشهای بی خیال، دستهای بی خیال و پاهای بی خیال! دلشان میخواهد نبخشند قلبهایی را که محبت نمیدانستند، نفرین کنند دهانی را که لبخند نزد، بد گویند دستی را که با گرفتن دست بیگانه بود، لعنت کنند پایی را که جاده را عوضی رفت و شاید هم یک دقیقه سکوت برای کسانی که شادی خود را با اندوه آنان به دست آوردند… آخر تا به کی "آب دل خوشی" به سلامتی وعدهها و حرفهای بیاساس بنوشند تا شاید آتش درونشان کمی کمتر کبابشان کند.
عاشقان سکوهای عضدی پیر، در این غروب شوریده حال، چه بیگناه با خود خلوت نمودهاند، زلال عشق به آب و خاک و دیار و تیم محبوبشان در هفت بند وجودشان جاریست، همچنان نور امید در چشمانشان سوسو میزند، برای "بودن" باید "ماند"، برای "رسیدن" باید "رفت"، نسل میرزا و ناامیدی؟! گیلک و شانههای خمیده؟! آنها میدانند که "زندگی قانون لیاقتها و باورها"ست، پس باور دارند لایق بهترین هایند، ایمان دارند آن "یکی" بود اول قصه مادربزرگ، هنوز هم هست، آنان میدانند غروب همیشه دلگیر نمیماند، به همین زودی "سوت آغاز" نواخته خواهد شد اگر "ما" باشند و بمانند…
نگارنده: حسین خرمی
وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان