وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان: پیش از این احکامی نظیر آن برای باشگاههای ملوان، استقلال و سایپا نیز صادر شده بود. اما آنچه این حکم را با نظایرش متمایز می‌کند چرایی آن است، در حکم کمیته انضباطی دلیل محکومیت داماش را پرتاب بطری از سوی هواداران داماش و فحاشی به داور در دقایق پایانی اعلام شده است. در این نوشتار سعی شده صحت صدور این مجازات را با دیدی انتقادی زیر سوال ببرد:
نکته نخست مربوط است به نادرست بودن ماهیت مجازات کمیته انضباطی با روح فوتبال! اینکه یکی از خطوط قرمز فیفا مقاومت در برابر تغییر نتیجه پس از پایان بازی از سوی مراجع نظارتی است، دلیلی واضح و روشن دارد؛ فدراسیون جهانی فوتبال نمی‌خواهد این ورزش به مانند بعضی از ورزش‌ها لوس شود و بزرگترین جذابیت فوتبال هم همین نکته است که همه می‌دانند پس از زدن سوت داور هیچ مرجعی یارای تغییر دادن نتیجه را نخواهد داشت. حالا در نظر بگیرید که اگر روال استاد حسن زاده و شرکا بر همین منوال ادامه یابد، بعد از این سرنوشت لیگ بر خلاف استراتژی فیفا نه در زمین که در پشت درهای بسته رقم خواهد خورد!
متن کامل در ادامه مطلب
نکته دوم مربوط است به عدم انطباق مجازات اعلام شده با اتفاق روی داده شده در ورزشگاه. در حکم کمیته انضباطی پرتاب بطری و توهین به داور دلیل کسر امتیاز اعلام شده است. در حالی که در دنیای فوتبال برای بروز اتفاقات بسیار بزرگتر مانند شورش تماشاگران به داخل زمین، درگیری و زد و خورد بازیکنان و یا تبانی و زد و بند بازیکنان با تیم حریف هم به دلیل همان عدم خدشه به روح فوتبال، کمتر به سراغ کسر امتیاز می‌روند.
نکته سوم اینکه؛ اگر این حکم اجرا شود فدراسیون فوتبال در اصل داماش را چهار امتیاز جریمه کرده است! یکی چشم پوشی از اشتباه فاحش داور در عدم اعلام دو خطای مسلم پنالتی که موجب شد داماش برد را با باخت معاوضه نماید و دیگری کم کردن یک امتیاز در همان بازی! یعنی اگر رشتی‌ها از شرکت در این بازی انصراف می‌دادند کمتر متضرر می‌شدند! اگر فدراسیون نمی‌تواند طبق قوانین دو پنالتی سوخته داماش را بازگرداند، پس حداقل باری مضاعف تحمیل کردن روی دوش داماش عین ظلم خواهد بود.
چهارمین نکته مربوط می‌شود به زاویهٔ مشهودی که قاضی القضات فوتبال ایران با داماش در مدت سه سال حضورش در این پست دارد. اینکه حسن زاده با گرفتن این نوع تصمیمات می‌خواهد نشان دهد که گیلانی بودنش تاثیری در کارش ندارد، درست! اما ایشان مدتهاست که از سوی دیگر بام به زمین افتاده‌اند! سال گذشته در حالی که داماش میهمان بود، تماشاگرانش را از یک بازی خانگی محروم نمود (حکمی که تا آن تاریخ هرگز سابقه نداشته است)، امسال در بازی با سایپا داماش را به دلیل لیزر انداختن یک تماشاگر چند میلیون تومان جریمه کردند، در حالی که در موارد مشابه عملیات لیزر انداختن به یک اپیدمی در سایر ورزشگاه تبدیل شده. داماش در دو سال گذشته چندین مرتبه با محرومیت از حضور هوادار و محکومیت‌های مالی تنبیه شده است اما در بیشتر موارد محکومیت جو ورزشگاه خانگی داماش بدتر از ورزشگاه‌های سایر تیمهای پرتماشاگر نبوده است و البته شاهکاره این مدل محکومیت‌ها در پرتاب بطری و کسر امتیاز نمود پیدا کرد!
و نکته پنجم که مهمترین نکته هم هست، درباره جو ورزشگاه عضدی در روز بازی با استقلال است. در این بازی نه کسی به بازیکنان حریف توهین کرد (در شرایطی که سوژه‌ای چون پژمان نوری در زمین حضور داشت!) و نه درگیری بین خیل تماشاگران میزبان و مهمان به وقوع پیوست. و در یک اتفاق نادر بارها مربی تیم حریف (امیرقلعه نوعی) از سوی تماشاگران داماش مورد تشویق قرار گرفت. در دو تصمیم اشتباه داور در عدم اعلام پنالتی در صحنه نخست هیچ حرکتی صورت نگرفت و تنها نکته منفی مربوط بود به اعتراضات گروهی از هواداران داماش در آخرین دقیقه بازی. جو ورزشگاه آنقدر مثبت بود که امیرقلعه نوعی پنج شش دقیقه از زمان مصاحبه پس از بازی را به تجلیل از رفتار هواداران داماش اختصاص داد و اعلام نمود که اگر پنج گل هم دریافت می‌کرد بازهم از هواداران داماش قدردانی می‌نمود. حال جناب حسن زاده تنها به این پرسش پاسخ دهند که وقتی هواداران علی رقم رفتار خوب و تجلیل از سوی مربی حریف، تیمش به شدیدترین مجازات محکوم می‌شود، دیگر چه توجیحی برای ادامه این رفتار برای خود خواهد داشت؟!
و سر آخر اینکه هرگز قرار نیست فحاشی و حرکات ناجوانمردانه را توجیه نماییم، که در همهٔ جوامع این ناهنجاری‌ها عملی زشت و تقبیح شده است، اما باید قبول داشت این گونه احکام نتیجه‌اش تنها و تنها تحریک هواداران است و بس! اینکه حسن زاده و شرکا هرگز از جنس فوتبال نبوده‌اند و برای صدور این نوع آرا تنها به بندهای بی‌روح قوانین پیش رویشان استناد می‌کنند بزرگترین نقطه ضعف است. امثال حسن زاده هرگز تفاوتی بین یک هوادار خطاکار با یک بزهکار نمی‌تواند قایل نشود، چرا که هرگز حسن زاده سعادت نداشته تا خود را به جای هواداری بگذارد که تیمش با اشتباه یک داور به سیاه چال سقوط پرتاب می‌شود و یا آوار وحشتناک یک شکست چگونه کنترل اعصابش را به هم می‌ریزد.
آنها هیچگاه جرات فکر نمودن به راهکارهایی مانند اجازه ورود خانواده‌ها به ورزشگاهها برای سالم‌تر شدن این محیط‌ها را ندارند و تنها به برخوردهای قهرآمیز فکر می‌کنند و بس! اینکه چگونه فوتبال ما با وجود این دوستان تاکنون متلاشی نشده است، خود یکی از اعجاز منحصر به فرد ورزش ایران است و بس…
نگارنده: رادنی دیدار / سایت گل
نساجی مازندران 
صنعت نفت آبادان 
مس شهربابک 
سایپا تهران 
پارس جنوبی جم 
مس کرمان 
هوادار تهران 
فرد البرز 
پالایش نفت بندرعباس 
آریو اسلامشهر 
نیروی زمینی 
بعثت کرمانشاه 
شهرداری نوشهر 
شناورسازی قشم 
نود ارومیه 
نفت و گاز گچساران 
مس سونگون 
داماش گیلان