چاوشی: گلزنی را به خاطر تقسیم خوشحالی با هواداران دوست داشتم/ خداحافظی از فوتبال با پیراهن داماش بزرگترین حسرت فوتبالی‌ام بود!

در اکثر خاطرات خوش داماش و پگاه برای فوتبال دوستان رشتی، نقش تاثیرگذار گلزن اسطوره‌ای فوتبال رشت دیده می‌شود. کمتر تیمی در ایران پیدا می‌شود که زهر گلزنی مهاجم زهردار رشتی‌ها را نچشیده باشد. یک سالی است که چاوشی از فوتبال دور شده و پیگیری کلاس‌های مربیگری است.

برای تجدید خاطرات و ادامه سلسله مصاحبه‌های وارش اسپرت با پیشکسوتان فوتبال رشت به سراغ افشین چاوشی رفتیم که در ادامه می‌توانید مصاحبه تفصیلی و خواندنی وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان با مهاجم اسبق داماش را بخوانید…

 

*بی سر و صدا از فوتبال خداحافظی کردی؟ دلت برای بازی کردن، گل زدن، استادیوم، هواداران و هم تیمی‌هایت تنگ نشده؟

دلم که خیلی تنگ شده اما مصدومیت‌ها باعث شد نتوانم به بازی کردن ادامه بدهم. خیلی دوست داشتم ادامه بدهم و می‌خواستم با پیراهن داماش از فوتبال خداحافظی کنم.
حتی این فصل که برخی از بازی‌های داماش را به استادیوم آمدم، احساس می‌کردم همچنان عضوی از تیم هستم و از بالای جایگاه، حرص و جوش می‌خوردم. داماش را خیلی دوست دارم و هوادارانش را هم خیلی دوست دارم. هیچ وقت از یاد نمی‌برم که وقتی رباط صلیبی‌ام را عمل کرده بودم و با عصا به کنار زمین آمده بودم، کل استادیوم بلند شدند و مرا تشویق کردند. این از خاطراتی است که هرگز فراموش نخواهم کرد. متاسفانه باید قبول کرد که فوتبال هر کس یک مقطعی دارد و باید روزی خداحافظی کرد. ولی مطمئنم اگر مصدوم نمیشدم، همچنان می‌توانستم بازی کنم. چون واقعا دوست دارم به تیم شهرم کمک کنم.

 

*در فصل گذشته یک بار سرزده به تمرین داماش آمدی که این اتفاقی خاص در فوتبال رشت بود. چون متاسفانه به نظر می‌رسد که در فوتبال رشت، اکثرا تا سمتی در تیم نداشته باشند، به تمرین تیم‌ها نمی‌آیند. چه شد که به تمرین داماش رفتی و رفتار بازیکنان و مربی چگونه بود؟

واقعا باید از آقای طباطبایی تشکر کنم که به گرمی از من استقبال و من را به بازیکنان معرفی کرد و بازیکنان هم اکثرا مرا می‌شناختند. از من خواست که برای آنها کمی صحبت کنم اما من این اجازه را به خودم ندادم و تنها برای آنها آرزوی موفقیت کردم. خودم دوست داشتم بروم و با هادی و حامد طباطبایی، سیامک فراهانی و دیگر اعضای تیم دیدار کنم؛ آن هم در برهه‌ای بود که تیم نیاز به روحیه داشت. دوست داشتم به عنوان یک شخص کوچک فوتبالی این شهر به تمرین تیم بروم تا شاید بتوانم روحیه بازیکنان را بالاتر ببرم و دست پر از مسابقه آتی برگردند که البته فکر کنم نشد و بازی مساوی شد. به هر حال امسال قسمت نبود و انشاالله داماش در فصل آتی موفق‌تر خواهد شد.

 

*خداحافظی‌ات اجباری بود یا اگر پیشنهاد خوبی داشتی، ادامه می‌دادی؟

خداحافظی‌ام به خاطر مصدومیت اجباری شده بود. اینطور نبود که چون تیمی مرا نخواهد از فوتبال خداحافظی کنم. آن سال هم که به خاطر رفاقت با نظرمحمدی از داماش به سپیدرود رفتم، در طول فصل پنج بار زانویم را آمپول زدم تا بتوانم بازی کنم. اما واقعا دیگر زانویم جوابم کرده بود و نمی‌توانستم ادامه بدهم. دو سال قبل از رفتنم به سپیدرود و زمانی که در داماش بودم، دکترم به من توصیه کرده بود که فوتبال را کنار بگذارم. ولی من به خاطر شهرم باز هم ادامه دادم اما خوب بعد دو سال دیگر نمی‌توانستم ادامه بدهم. بنابراین تصمیم گرفتم دیگر ادامه ندهم. چون اگر ادامه می‌دادم بیشتر خودم را خراب می‌کردم و بی‌سر و صدا خداحافظی کردم. هیچ مسئولی هم سراغی از من نگرفت که اوضاعم چگونه است و چرا خداحافظی کرده‌ام. خیلی از آنها گله دارم. شاید بهترین گلزن گیلان نبودم ولی بهترین گلزن رشت که بودم. بعد از این همه سال، انتظار بیشتری از آنها داشتم.

 

*همان موقع که نظرمحمدی تو را برای سپیدرود خواسته بود، باز هم تا روز آخر منتظر پیشنهاد داماش ماندی تا اینکه عبدالله مرغوب تیم را بست و تحویل مجید جهانپور داد. گویا همین تاخیریت برای پیوستن به سپیدرود باعث دلخوری شده بود. در این مورد توضیحی داری؟

بله من تا روز آخر منتظر تماسی از باشگاه داماش ماندم، اما خبری نشد. شاید بحث فنی بود یا سلیقه‌ای و یا هر دلیلی که من علاقه‌ای ندارم در موردش صحبت کنم. بنابراین پس از نرسیدن پیشنهاد از داماش و تمام شدن نقل و انتقالات لیگ یک، به پیشنهاد دوستم علی نظرمحمدی به سپیدرود رفتم و شاید او هم کمی دلخور شده بود که چرا این همه تاخیر کردم.
به هر حال، نشد در تیمی که خیلی دوستش داشتم و سال‌ها در آن بازی کرده بودم بمانم و به سپیدرود رفتم.

 

*عملکردت در سپیدرود از نظر خودت چطور بود؟

در یازده بازی که فیکس بودم از عملکرد خودم نسبتا راضی بودم و فکر کنم مردم هم راضی بودند. اما پس از آن دیگر واقعا زانویم جوابم کرده بود و من باید به زور خودم را در زمین می‌کشیدم تا بتوانم کنار تیم باشم. چند بازی هم با آمپول توانستم بازی کنم و در برخی بازی‌ها هم به مربی می‌گفتم که نمی‌توانم بازی کنم و صرفا در کنار تیم می‌ماندم. خدا را شکر که سپیدرود آن فصل صعود کرد.

 

*به درخواست علی نظرمحمدی به سپیدرود رفته بودی ولی در یک ماه آخر مربیگری‌اش، سر تمرینات حاضر نمی‌شدی و پس از آمدن فرشاد پیوس دوباره سر تمرینات آمدی و بازی هم کردی…

شاید بتوان گفت یک نوع اختلاف سلیقه بین مربی و بازیکن بود که باعث شد من دیگر در تمرینات شرکت نکنم. چون دیدم فوتبالم دارد ضربه می‌خورد و دارم ضرر می‌کنم و اعتبار فوتبالی‌ام زیر سوال می‌رود. اما قبل از برکناری نظرمحمدی و در تمرینات پیش از بازی با بادران دوباره به تمرینات برگشتم و سه جلسه با تیم تمرین کردم. متاسفانه تیم در تهران به بادران باخت که همین باعث برکناری نظرمحمدی شد. بنابراین قبل از اینکه نظرمحمدی برکنار شود، من در تمرینات تیم حاضر بودم.

 

*به عنوان پیشکسوت فوتبال رشت، نظرت در مورد صعود سپیدرود به لیگ برتر چیست؟

کادر فنی و مدیریت سپیدرود خیلی زحمت کشیدند. حضور علی بهارمست یک پوئن مثبت برای باشگاه سپیدرود بود و او زحمت زیادی کشید و تیم با حداقل بودجه و امکانات به لیگ برتر صعود کرد که تحسین برانگیز است‌. به نظرم سپیدرود در نیم فصل اول امتیازات خوبی جمع کرد و شاید اگر شرایط نیم فصل اولشان مثل نیم فصل دوم بود نمی‌توانستند صعود کنند. از همین جا این صعود بزرگ را به کادر فنی و مدیریت سپیدرود تبریک می‌گویم.

 

*نظرمحمدی معتقد بود تیمی که با آن توانست به همراه سپیدرود صعود کند، همان تیمی بود که در سال ۹۳ برای داماش بسته بود و می‌توانست با آن تیم هم صعود کند.

دقیقا. اگر دقت کرده باشید چه در تیمی که با آن سپیدرود از لیگ دو به لیگ یک آمد و چه تیمی که از لیگ یک به لیگ برتر آمد، بازیکنان زیادی از همان تیم داماش سال ۹۳ حضور داشتند و شاید اگر نظرمحمدی در آن سال یک هفته مانده به شروع مسابقات برکنار نمی‌شد، داماش هم می‌توانست آن سال صعود کند.

 

*داماش موفق نشد فصل گذشته به لیگ یک صعود کند. دلیل این عدم صعود را در چه می‌بینی؟

نظر من این است که تیم را بد بستند یا به عبارتی احساسی بستند. مربی خارجی آوردند در حالی که لیگ دو نیاز به مربی خارجی ندارد و او هم بدون شناخت کافی، بازیکنان را جذب کرد. بعد هم در میانه فصل هادی طباطبایی را آوردند و او هم با تیمی که از اول بسته شد، نتوانست راه به جایی ببرد. باید از آقای حاجی پور تشکر کرد که تیم را از نو زنده کرد ولی فصل گذشته تیم خوبی بسته نشد. در حالی که بازیکنان بومی خیلی خوبی در این شهر و استان داریم، ولی بعضی از بازیکنان جذب شده، حتی سابقه بازی در این لیگ را نداشتند و معلوم نبود آنها را از کجا آورده‌اند. بنابراین از نظر من بد بسته شدن تیم، عامل عدم موفقیت داماش بود.

 

*با توجه به شناختی که از مدیریت فعلی باشگاه داری، تفاوت مدیریت فعلی را با مدیریت سابق در چه می‌بینی؟

اول از همه باید از آقای حاجی پور تشکر کرد که داماش را از نو زنده کرد و برای این تیم خرج کرد. اگر او نبود شاید الان داماشی وجود نداشت و خیلی از جوانان این شهر بدون تیم و از فوتبال زده می‌شدند و به راه‌های دیگری کشیده می‌شدند. اسپانسر برای تیم آورد، آقای الطافی را آوردند که من ارادت ویژه‌ای به او دارم و از بچگی ایشان را می‌شناسم و با هم رفت و آمد خانوادگی داریم.
شاید مهم‌ترین تفاوت در این است که مدیریت سابق غیربومی بود و در کنار تیم نبود. آقای عابدینی در رشت یک تصمیم می‌گرفت و به تهران که می‌رسید نظرش عوض می‌شد و تصمیم دیگری می‌گرفت. اما مدیریت فعلی هم بومی بودند و هم اینکه همواره در کنار تیم بودند و انصافا هم خیلی زحمت کشیدند و شاید کم تجربگی در مدیریت فوتبال نوین امروز باعث شد نتوانند نتایج لازم را بگیرند. اما مطمئنم در فصل پیش رو تیم بهتری خواهند بست.

 

*انتخاب وحید رضایی به عنوان سرمربی داماش را با توجه به شناختی که از دوران همبازی بودن با او داری چطور ارزیابی می‌کنی؟

من وحید رضایی را به عنوان بازیکن خیلی قبول داشتم و به نظرم بازیکن خیلی خوبی بود. جدا از آن شخص فوق العاده با معرفتی است. به علاوه سابقه مربیگری خوبی هم از خودش به جای گذاشته و توانسته دو تیم کارا و برق نوین شیراز را به لیگ یک بیاورد. به نظرم اگر شرایطش فراهم باشد، او می‌تواند در داماش هم موفق باشد.

 

*گویا رویه‌ای که باشگاه در این فصل در نظر گرفته جذب بازیکنان جوان و بومی است و وحید رضایی قصد استعدادیابی در فوتبال رشت را دارد. به نظرت آیا با این رویه داماش می‌تواند به صعود امیدوار باشد؟

به نظرم این رویه‌ای است که باید سال پیش باشگاه در پیش می‌گرفت. چون با استعدادهایی که در این شهر و استان داریم، نیاز به خرید بازیکن غیربومی نداریم. سابقه وحید رضایی هم نشان داده او با بازیکنان جوان همواره صعود کرده است. به نظرم در کنار جوانگرایی، اگر از دو سه بازیکن باتجربه هم استفاده کنیم، نتیجه خوبی خواهیم گرفت. چون بازیکنان باتجربه زیادی در این شهر هستند که می‌توانند برای تیم مثمرثمر باشند.

 

*کلاس‌های مربیگری‌ات در چه مرحله‌ای است؟

دو سال پیش بود که توانستم مدرک مربیگری C آسیا را بگیرم و با توجه به اینکه فاصله گرفتن مدرک C و B دو سال است، دو سال است صبر کرده‌ام و حالا ماه بعد باید برای دریافت مدرک B آسیا اقدام کنم.

 

*پس دورنمایی برای عرصه مربیگری هم داری.

ببینید من هیچ ادعایی ندارم. مسلم است که مانند خیلی از بازیکنان، فکرهایی برای دوران مربیگری‌ام داشته باشم. اما در حال حاضر، علاقمندم در کنار رفتن به کلاس‌های مربیگری، جایی بتوانم کسب تجربه کنم. فعلا پیشنهادی ندارم و امیدوارم پس از گرفتن مدارک مربیگری بالاتر، بتوانم ترجیحا در شهرم مربیگری کنم.

 

*از بین مهاجمان فعلی فوتبال رشت، کسی را می‌بینی که بتواند جای پای تو بگذارد؟

ببینید ما بازیکنان زیادی در این شهر داریم و اگر روی آنها کار شود می‌توانند پیشرفت کنند. از لحاظ شباهت شاید سعید مرتضوی به خاطر چپ پا بودنش به من شباهت داشته باشد. به نظرم اگر سعید تلاش کند و از حاشیه‌ها دوری کند و به مانند فصل گذشته در برق نوین شیراز عملکرد خوبی داشته باشد و بتواند این عملکرد را ادامه بدهد، به نظرم او می‌تواند از مهاجمان خوب فوتبال رشت بشود.

 

*سال آخر حضور سعید مرتضوی در داماش مصادف شد با سالی که از داماش رفته بودی و سعید مرتضوی شماره ۱۰ را به تن کرد که سال‌ها بر تن تو بود. آیا از تو رخصت گرفت؟

بله اتفاقا به من زنگ زد و از من اجازه گرفت و من هم به او توضیح دادم که فوتبال حرفه‌ای است و نیازی به این کارها نیست و قرار نیست پیراهنم بایگانی شود. سعید مهاجم خوبی است و برای او آرزوی موفقیت می‌کنم.

 

*راستی قضیه باند عقرب چه شد؟!

باور کنید چنین چیزی وجود ندارد. من هر کجا می‌رفتم، چه در برنامه‌های تلویزیونی، چه نزد عادل فردوسی پور، چه در تیم‌هایی مثل آلومینیوم هرمزگان و استیل آذین که حضور داشتم، همه از من در این مورد می‌پرسیدند. باور کنید چنین چیزی اصلا نیست. طبیعی است وقتی چند بازیکن هفت هشت سال کنار هم بازی کنند، با هم صمیمی می‌شوند. ولی این هیچ ربطی به باند داشتن ندارد. خیلی از بازیکنان غیربومی که به تیم می‌آمدند، می‌گفتند که ما در مورد این تیم چیزهای دیگری شنیده بودیم و فکر می‌کردیم اینجا باندی وجود دارد. در حالی که چنین چیزی نیست.
این فقط نزدیکی بود که به خاطر سال‌ها بازی در کنار یکدیگر بین ما به وجود آمده بود و من، مهدوی، حاجتی، نظیف کار، نظرمحمدی و مختاری به راحتی می‌توانستیم در کنار هم بازی کنیم. هر تیمی باید یک تعداد باتجربه و بزرگتر داشته باشد که تیم را جمع کنند و شاید مشکل داماش فصل گذشته هم همین بود.

 

*یک نکته جالبی که دوران حضورت در داماش به خصوص در فصلی که کاپیتان تیم بودی وجود داشت، بحث نظم و انضباط درون تیمی بود. تفکرت در مورد وظیفه کاپیتان در حفظ نظم و انضباط درون تیمی چیست؟

من از همان ابتدای دوران بازی‌ام تا سال آخرم در سپیدرود به نظم و انضباط تیمی علاقه داشتم و دوست داشتم تیمی که در آن هستم، منسجم و یکدست باشد و به نظرم نتیجه‌ای که داخل زمین می‌گیریم، بخش زیادی از آن به نظم تیمی خارج از زمین بازی برمی گردد.

 

*گویا بر اساس برخی شنیده‌ها در سالی که کاپیتان تیم بودی، دو بار شخصا با بی‌نظمی برخورد کردی. آیا این برخورد تنها به سالی که کاپیتان بودی مربوط می‌شد یا پیش از آن هم برخورد می‌کردی؟

در گذشته هم همین طور بود. وقتی رضا مهدوی کاپیتان اول بود، من کاپیتان دوم بودم. اما رضا معمولا زیاد به بازیکنان سخت نمی‌گرفت و دوستانه برخورد می‌کرد. ولی من معمولا حساس‌تر بودم. چون از نظر من رعایت نظم و انضباط درون تیمی، یک تیم را موفق می‌سازد.

 

*به عنوان یک سوال حاشیه‌ای پس چرا با وجود این همه حساسیت روی نظم و انضباط، هیچ وقت نتوانستی رابطه کاری خوبی با مجید جهانپور داشته باشی؟ چون ایشان هم خیلی به نظم و انضباط تاکید دارند؟

آقای جهانپور بزرگ بنده هستند و من ارادت ویژه‌ای به ایشان دارم. ولی معتقدم سبک ایشان کمی قدیمی است. این روزها باید با بازیکن دوست بود و رابطه صمیمانه‌تر داشت. بازیکن دوست ندارد رفتار مربی خشک باشد. دوست دارد مربی با او رفیق باشد. مربی که با بازیکن رفیق باشد، بازیکن در زمین از جان برایش مایه می‌گذارد. مثل علی منصوریان یا در کادر فعلی داماش، سیامک فراهانی که با بازیکنان رفیق است و در عین حال روی نظم و انضباط تاکید دارد یا طباطبایی که در فصل گذشته تاکید ویژه‌ای بر نظم و انضباط داشت. از نظر من نظم و انضباط درون تیمی مسئله‌ای حیاتی برای تیم است و من خیلی روی آن حساس هستم. چون حتی گاهی از طرز لباس پوشیدن بازیکنی می‌شود فهمید این بازیکن چقدر به فکر فوتبال بازی کردن است.

 

 

*به نظرت رفتاری که فصل گذشته باشگاه داماش در قبال علیرضا نظیف کار انجام داد، رفتاری درست و قابل قبول بود؟

به هیچ وجه. علی نظیف کار بازیکن ارزنده‌ای برای داماش بود و قراردادن نامش در لیست مازاد اقدام جالبی نبود. به نظرم حضور او خیلی می‌توانست برای داماش مثمرثمر باشد و داماش نباید او را از دست می‌داد. تا جایی هم که شنیده‌ام علی فصل گذشته خیلی برای تیم از خود گذشتگی کرد و حتی از جیب خودش برای تیم خرج کرد. این حق باشگاه است که با بازیکنی قطع همکاری کند. ولی می‌شد محترمانه‌تر این کار را انجام داد.

 

*بهترین گلی که زدی از نظر خودت کدام گل بود؟

من گل‌های مهم زیادی زدم. ولی شاید مهم ترین‌ها بین آنها برای من، گل به پرسپولیس در آزادی، گل در جام حذفی برابر سپاهان و گل در انزلی به ملوان باشد.

 

*افشین چاوشی بود و مصدومیت‌هایش! هر فصل هواداران باید یک مقطعی از فصل را منتظر می‌ماندند تا افشین چاوشی از مصدومیت رهایی یابد. چرا زیاد مصدوم می‌شدی؟

قبول دارم زیاد مصدوم می‌شدم. دکترم هم گفته بود که نباید زیاد به خودم فشار بیاورم. ولی من معمولا به خودم فشار می‌آوردم و مصدوم می‌شدم. من همسترینگم کوتاه بود و عضلاتم زیاد و گاهی زیاد کشش به خودم می‌دادم که همین باعث مصدومیتم می‌شد. درک می‌کنم که خیلی اوقات هواداران می‌خواستند من بازی کنم ولی من مصدوم بودم و خودم هم از این بابت خیلی ناراحت بودم. با تمام این مصدومیت‌ها، باز هم توانستم دو بار آقای گل لیگ یک بشوم و در لیگ برتر هم در یک فصل ۱۵ گل زدم که بدون احتساب پنالتی، آقای گل بودم. در همان فصل هم به خاطر مصدومیت‌ها، فقط ۱۷ بازی فیکس بودم و توانستم به کمک هم تیمی‌ها این تعداد گل بزنم.

 

*چقدر دلتنگ عضدی، جو استادیوم و گل زدن و شادی نزد هواداران شده‌ای؟

خیلی. ای کاش میشد آدم هزینه کند و برگردد به سال‌های جوانی. ولی نمی‌شود. فوتبال همین است. یک روز می‌آیی و یک روز هم باید بروی. این روزها معمولا سعی می‌کنم زیاد سمت عضدی نیایم. ولی هر وقت می‌آیم و بازی‌ها را می‌بینم، حسرت می‌خورم که دیگر نمی‌توانم بازی کنم. گاهی واقعا دلم برای هواداران و تشویق‌هایشان تنگ می‌شود.

 

*در بازی با برق نوین شیراز که در استادیوم حضور داشتی، وقتی می‌دیدی داماش آن همه موقعیت و به خصوص دو پنالتی را خراب می‌کند، دوست داشتی داخل زمین می‌بودی؟

خیلی دوست داشتم در زمین بازی باشم. حتی کسانی که اطراف من نشسته بودند می‌گفتند آقا افشین برو داخل زمین کاری بکن. خیلی‌ها حتی نمی‌دانستند که من به خاطر مصدومیت فوتبال را کنار گذاشته‌ام.

 

 

*مهاجم گلزن است و غرورش و اگر مهاجمی از نیمکت نشینی ناراحت نباشد مهاجم نیست…

از نظر من اگر بازیکنی از نیمکت نشینی ناراحت نشود بازیکن نیست. برند کراوس همیشه به ما می‌گفت اگر بازیکنی از نیمکت نشینی ناراحت نشود، او هیچ وقت بازیکن نخواهد شد. من هم مدت‌ها فیکس بودم و به نیمکت نشینی راضی نبودم. چون فقط می‌خواستم بازی کنم، گل بزنم و برای شادی به سمت هواداران بروم. این برای من عادت شده بود. عطش من برای گلزنی بیشتر برای تقسیم شادی پس از گل با هواداران بود.

 

*آیا تا به حال شده وقتی روی نیمکت نشسته بودی و بازیکن جایگزینت گل بزند، خوشحال نشوی؟

نه واقعا. من همیشه دوست داشتم تیم برنده باشد. چه با گل من و چه دیگر بازیکنان. فقط یک بار در بازی با استقلال وقتی نتوانستم موقعیت تک به تک را گل کنم، پس از تعویض بسیار از دست خودم ناراحت بودم. در ضمن تعویضی بودن بعضی اوقات مرا تحت فشار می‌گذاشت که باعث می‌شد بعضی اوقات نتوانم از موقعیت‌ها به خوبی استفاده کنم.

 

 

*آیا درست است که امید هرندی به خاطر رفاقت با علی نظرمحمدی به تو بازی نمی‌داد؟

من هم چنین چیزی شنیده بودم. ولی امید هرندی گفت این چنین نیست. من آن موقع غضروفم را عمل کرده بودم و بعد از یک ماه با درد، سر تمرینات حاضر شدم. اما متاسفانه عده‌ای به امیدخان اطلاعات بد دادند. 

 

*بزرگترین حسرت فوتبالی‌ات چیست؟

بزرگترین حسرتم این است که نتوانستم با پیراهن داماش از فوتبال خداحافظی کنم. چون من با همین تیم از استقلال رشت تا پگاه و داماش بزرگ شدم و آرزو داشتم با همین تیم از فوتبال خداحافظی می‌کردم. حتی امیدوار بودم شاید زانویم بهبود یابد و در فصل گذشته برای داماش بازی کنم. اما متاسفانه نشد.

 

*بهترین مربی که با او کار کردی چه کسی بود؟

همه مربیانم خوب بودند و زحمت کشیدند اما من به نوعی فوتبالم را مدیون برند کراوس هستم؛ چون وقتی پس از اتمام دوران سربازی از ملوان به پگاه برگشتم، او به مدیریت درخواست داد و پافشاری کرد که اسمم به لیست تیم برای بازی با سایپا اضافه شود و تهدید کرد اگر اسمم به لیست اضافه نشود، تیم را در آن بازی همراهی نخواهد کرد. من هم حدود نیم ساعت در آن مسابقه بازی کردم و خوب هم بازی کردم و بعد از آن بیشتر بازی کردم. در انتهای فصل هم چند پیشنهاد خیلی خوب داشتم و حتی با فولاد قرارداد داخلی هم بستم اما در نهایت در پگاه ماندم.

 

*چرا علی رغم آمار گلزنی بالا، هیچ وقت به تیم ملی دعوت نشدی؟

من یکبار در دوران آقای قلعه نویی با من صحبت شده بود که به تیم ملی دعوت شوم. اما متاسفانه همان موقع رباط صلیبی پاره کردم. با این حال من در تمام رده‌های سنی تیم ملی به جز بزرگسالان، سابقه عضویت دارم.

 

*اولین و آخرین گلی که برای داماش زدی چه زمانی بود و چه حسی بعد از به ثمر رساندن آنها داشتی؟

اولین گل در برابر ماشین سازی بود که باعث صعود ما به لیگ یک (لیگ برتر فعلی) شد.

آن موقع ۱۶ سالم بود و بعد از گل به آغوش آقای جهانپور رفتم و خوشحال بودم. آخرین گل هم در برابر سیاه جامگان در هفته پایانی لیگ یک فصل ۹۳/۹۴ بود. در آن بازی سیاه جامگان باید پیروز می‌شد تا صعودش به لیگ برتر قطعی می‌شد و به همین خاطر پس از گل من، هوادارانشان به من ناسزا گفتند‌. با این حال در نهایت سیاه جامگان علی رغم تساوی صعود کرد.

 

*شادی گل‌های زیادی انجام دادی. به نظرت کدام شادی گل بیشتر به مذاق هواداران خوش آمد؟

فکر کنم سالگرد شهادت میرزاکوچک خان بود که با نفت تهران بازی داشتیم و به درخواست یکی از هواداران، بعد از گل به سمت بنر میرزاکوچک خان رفتم و سلام نظامی دادم. خیلی‌ها از این اتفاق خوشحال بودند و انتظارش را نداشتند.

 

*افشین چاوشی در بین هم نسل‌هایش همیشه محبوبیت بالایی داشته و هیچ وقت از این محبوبیت کم نشده است. رمز حفظ این محبوبیت چیست؟

اولا که هواداران همیشه از من نه بازی خوب، بلکه گل می‌خواستند که شاید همین امر من را در سال‌های پایانی تحت فشار قرار می‌داد و تا زمانی که گل می‌زدم، محبوبیت زیادی داشتم. ولی وقتی گل نمی‌زدم، شاید عده‌ای جبهه می‌گرفتند و می‌گفتند که افشین چاوشی دیگر تمام شده است. به علاوه، دلیل حفظ محبوبیتم این است که مغرور نمی‌شدم و هر وقت احساس می‌کردم در حال مغرور شدن هستم، همان موقع به خودم می‌آمدم و رفتارم را درست می‌کردم. رمز موفقیت یک فوتبالیست، مغرور نشدن است.

 

 

*این اولین بار است که مصاحبه با افشین چاوشی به عنوان مصاحبه با یک پیشکسوت فوتبال رشت محسوب می‌شود. رویه‌ای که وارش اسپرت در مصاحبه با پیشکسوتان فوتبال رشت در پیش گرفته تا چه حد می‌تواند بر روی خود اون پیشکسوتان و شناخت هواداران از آنها تاثیر داشته باشد؟

خیلی خوب است. واقعا قوت قلب است. همین که شما با ما تماس می‌گیرید و یادی از ما می‌کنید و به فکر ما هستید خیلی با ارزش است. وارش اسپرت همیشه حامی پیشکسوتان بوده و هست و امیدوارم این روند ادامه دار باشد.

 

*وقتی مردم تو را در شهر می‌بینند، هنوز به همان نگاه سابق به تو نگاه می‌کنند یا فراموشت کرده‌اند؟

هنوز مثل سابق است. خیلی‌ها حتی هنوز نمی‌دانند فوتبال را کنار گذاشته‌ام. هنوز وقتی مرا می‌بینند از آن بازی با استقلال در آزادی یاد می‌کنند، از گل‌هایم یاد می‌کنند و می‌گویند آقا افشین جایت در این تیم خالی است. دلمان برای گل‌هایت تنگ شده. واقعا چنین چیزی است. باور کنید همین الان که این‌ها را می‌گویم، بغض گلویم را گرفته است. 

 

*و صحبت پایانی با هواداران…

من هر چه دارم از این هواداران دارم. آنها خیلی برای ما زحمت کشیدند. در برف و باران و آفتاب سوزان در کنار تیم بودند و در حضور آنها استادیوم جای سوزن انداختن نبود. خیلی هم من را دوست داشتند و خیلی تشویقم کردند. هر وقت به استادیوم می‌رفتم برای دیدن آنها بود و حتی دوست داشتم آنها را در تمرینات هم ببینم. دست تک تکشان را می‌بوسم. اگر من افشین چاوشی شدم با حمایت همین هواداران شدم. انشاالله بتوانم به عنوان یک عضو کوچک از این شهر هر کاری که از دستم بر می‌آید برای این شهر و این تیم انجام بدهم.
امیدوارم داماش امسال موفق باشد. امیدواذم مدیریت تیم بهتری برای امسال ببندد و از تمام بازیکنانی که به این تیم می‌آیند می‌خواهم قدر این تیم، این پیراهن و این هواداران را بدانند. بدانند که دارند برای چه تیمی، چه شهری و چه هوادارانی بازی می‌کنند. داماش تیم بزرگی است و سابقه زیادی دارد. خیلی از بازیکنان از اینجا شناخته شدند. مثل علیرضا جهانبخش و خیلی‌ها از این تیم به دیگر تیم‌های لیگ برتری راه یافتند و مطرح شدند. برای این جوانان آرزوی موفقیت دارم. از پیشکسوتان هم می‌خواهم که پشت این تیم را خالی نکنند و استفاده درست از این پیشکسوتان‌ تا حد زیادی به مدیریت باشگاه نیز برمی گردد. چون همه دوست دارند به نوعی به این تیم کمک کنند. چون این تیم بخشی از خاطراتمان است که هیچ وقت پاک نمی‌شود. به نظر من، داماش می‌تواند صعود کند. خواستن توانستن است.

در پایان لازم می‌دانم از مربیانی که برایم از پایه‌ها تا بزرگسالان زحمت کشیدن تشکر کنم، مربیانی نظیر مسعود نوغانی، علی مژدهی، دایی شیرزاد، باقر هادی پور، مجید جهانپور، مرحوم ناصر حجازی، اصغر شرفی، عبدالله مرغوب، افشین ناظمی، امید هرندی، مهدی تارتار، حمید درخشان، بهمن صالح نیا، نصرت ایراندوست، برند کراوس، وینگو بگوویچ، بیژن ذولفقارنسب، مهدی دینورزاده، ابراهیم قاسم پور، حمید استیلی، افشین پیروانی، مجید نامجو مطلق و… 
 

مصاحبه: مازیار اصغرزاده، علی رهبر، سینا معتدل 

منبع:  www.varesh-sport.com

وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان