یادداشت: داستان آن کلبهٔ تاریک…

وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان: کودکی گرسنه و تشنه در حالی که باران تمامی لباس‌های او را خیس کرده بود، پس از عبور از مسیری پر پیچ و خم مه آلود، همراه  با آکوردی از صدای بوف و زوزه گرگ در حالی که پای او تا مچ در گل فرو رفته بود، وارد کلبه پر از دود و دمی می‌شود…

چشم، چشم را نمی‌بیند، آب از سر و صورت او می‌چکد. موهای خیسش، چشم‌های درشت مشکی او را پوشانده است! دندان‌هایش از شدت سرما بهم می‌خورند، حتی در درون چهار دیواری آتش هیزمی افروخته نشده است، تا لباس‌هایش را خشک کند  حتماً کار بسیار واجبی دارد! از حاضرین در کلبه که عموماً ژنده پوش و ژولیده هستند، سراغ پدر خود را می‌گیرد زیرا شخصی مدعی شده که او فرزندش است، عده‌ای پاسخ او را نمی‌دهند، عده‌ای او را مورد تمسخر قرار می‌دهند، عده‌ای بجای پاسخ به او لگد اندازی می‌کنند! عده‌ای از دو طرف شال گردن او را می‌کشند تا او احساس خفگی کند!  نه از نان خشک خبری هست نه از یک جرعه آب و عده‌ای آب حاصل از نشت سقف ترک خورده را در پیاله‌ای از جنس حلبی زنگار زده جمع آوری می‌کنند، اما نه با هدف رفع تشنگی او، بلکه قصد دارند  تا با آن کودک را بیش از پیش خیس کنند!

موش‌ها و سوسک‌ها از در و دیوار چهار دیواری بالا می‌روند اما کسی کاری به کار آنها ندارد، این حیوانات موزی گاهاً در مسیر حرکت خود سعی در جویدنِ البسه وصله زده کودک دارند!

نهیب باد از میان در و پنجره چوبی و پوسیده کلبه شنیده می‌شود و با خشونت هرچه تمام‌تر شعله بی‌رمق شمع‌های به ته کشیده شده را خاموش می‌نماید، فانوسی روشن است اما نوری که محیط را روشن کند نیست چه برسد به روشن کردن فتیله امید در دل فرزند!

در گذشته نه چندان دور از کنار کلبه، رود خروشانی جاری بود که به تدریج آب رود خشکید و ماهیان آن تلف شدند؛ در این بین چند جوانمرد سینه سپر کرده تا این کودک به سرنوشت آن رود دچار نشود، تنها دلیل همکاری آنها شرافت و غیرتشان است ولاغیر، الباقی سنگ اندازی را شروع می‌کنند تا جوانمردان را از هدفشان منصرف کنند اما تصمیم گرفته شده بود و چون نیت قلبی است در آن تردیدی جایز نیست. در حالی که جوانمردان محافظ او هستند، کودک در گوشه تاریک و نمور این فضا شخصی را می‌بیند که همراه با عده‌ای سیاهپوش در حال بازی است…

شاید او پدرش باشد، آهسته و آرام به آنها نزدیک می‌شود، آن مرد خود را پدر کودک معرفی می‌کند و حامیان او را مورد لطف قرار می‌دهد! آنها خیلی زود پدر کودک را باور می‌کنند و تصور می‌کنند او دلسوزترین پدر دنیاست. پدر به کودک می‌گوید که مشغول بازی شطرنج است! کودک چهره پدر را بخوبی نمی‌بیند و بر روی میز مستطیلی که تنها سه پایه دارد، فقط صفحه شطرنج را تشخیص می‌دهد اما شاه و وزیری نمی‌بیند!

در این بازی، شاه و وزیر جای خود را به آدمکهای دیگری داده‌اند؟! اما چرا پدر او را در آغوش نمی‌گیرد؟! در چشم بر همزدنی صدای مهیب صاعقه و برق آسمان باعث روشن شدن لحظه‌ای کلبه می‌شود، آری در روی صفحه شطرنج، تاس قرمز رنگی به چرخش در می‌آید، در قمار جادوگر پیر، کودک فروخته می‌شود… او نه پدر بود و نه شطرنج باز!
آدمک‌هایی با شنل‌های سیاه کلاهدار دست کودک را گرفته و جوانمردان را یکی پس از دیگری مورد هجوم، تحقیر و تخریب شخصیت قرار می‌دهند! در این بین معلوم نیست، چه کسی خودی است و چه کسی غریبه! شاید تعدادی از محافظان کودک از این واقعه درس عبرت گیرند و شاید هم عده‌ای مجدداً اغفال گردند اما نباید بازیچه جادوگر پیر شوند، نباید یک اشتباه را چند بار تکرار کنند، بعید نیست تا مسائل خارج از کلبه در میان باشد؛ او از کودکان جهت رسیدن به مطامع خود استفاده ابزاری می‌کند، برای او کودک مفهومی ندارد او از تبار دیگریست.

قاصدک‌های زیادی با رنگ تیره در کلبه وجود دارند، کودک در حالی که بر روی کف چوبی کشیده می‌شود و لحظه به لحظه بر گستردگی سوراخ‌های شلوارک او افزوده می‌شود، قصد دارد یکی از آنها را بگیرد شاید خبری از پدر او داشته باشند، اما هر بار چکه‌ای آب و یا شلاق باد، قاصدک را از دستان کوچک او می‌ربایند!

جوانمردان با خون و دل اجازه بردن کودک را نمی‌دهند، اگرچه کودک آزرده شده است اما همچنان خنده شیرین کودکانه بر لب دارد و همراه با دوستدارانش می‌گوید: من دوباره بر می‌گردم… او همچنان بدنبال قاصدک سفید است، شاید که در شهر باران سیل نیاید، شاید باران سبب رونق رودخانه گردد و آسیاب‌ها به حرکت درآیند، شاید دوباره ماهیان در رودخانه قدیمی شهر طنازی کنند، شاید ابرهای تیره کنار روند و گلهای آفتابگردان، رنگ خورشید را ببینند… شاید کلاغ سیاه از این سرزمین مهاجرت کند و آواز پرندگان مجدداً شنیده شود.

زیر باران باید رفت

فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد

با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

دوست را زیر باران باید برد

عشق را زیر باران باید جست

زیر باران باید بازی کرد

زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت

زندگی‌تر شدن پی در پی

زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است

رخت‌ها را بکنیم

آب در یک قدمی است

{سهراب سپهری}

یادداشت: پیمان ذوقی (RASHTBOY)

www.varesh-sport.com

وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش