وارش اسپرت-تارنمای هواداران داماش گیلان: میخواهم این مقاله را بدون مقدمه آغاز کنم، چون دیگر نه حوصله حرفهای تکراری را دارم و نه جملات کلیشهای!
از پایان بازی میخواهم بگویم، از آن جایی که بازیکنان غیرتمند دیارم بر روی زمین زانو زدند، بغضشان بعد از مدتها ترکید و اشک ریختند، که این برای من و توی هوادار دلگیرتر از شکست مردانه برابر تیم ۳۰ میلیاردی پایتخت بود…
چون به راحتی میتوانستی لشگر شکست خورده را با نگاهی به تیم داماش معنا کنی…
اگر تا به حال گفتیم این هوادار داماش با هوادار شهرهای دیگر فرق دارد در این لحظات اثبات میشود، لحظهای که تیم زانو زده است ولی این هوادار عاشق است که با تشویقش؛ دستی به سوی آن بازیکن دراز میکند تا به پا خیزد…
ما با یک برد عاشق داماش نشدیم که بخواهیم با یک باخت همه چیز را فراموش کنیم! داماش حاصل اشکها، حرص خوردنها و حنجرههای گرفته ماست، داماش مترادف غیرت و شرافت بازیکنان ماست، داماش ثمرهٔ جنگیدن امیرش با دشمان ماست!
اینها را برای عدم صعودمان به فینال نگفتم یا برای این نگفتم که مردانه از جام کنار رفتیم یا با جشنواره گل تحقیر نشدیم!
اینها را برای این گفتمای داماشی، سرت را بالا بگیری و با غرور به کسُ ناکس بگویی: تا وقتی که قلبم در سینه میتپد به عشق داماش میتپد و تا وقتی که نسل من نفس میکشد، داماش هم پایدار و زنده میماند! چه ببازد و چه ببرد…
زیرا وقتی شرایط بستن تیم در اول فصل را به یاد میآوریم، یا دوروغها و حاشیه سازیهای نورسیدگان را مرور میکنیم بر غیرت این تیم مرحبا میگوییم.
بازیکنان، کادرفنی و و و… ای داماشم عزیزتر از جانم…
ما از ابتدا هم انتظار آسیایی شدن نداشتیم، چون برای ما از غیرت و آبروی خود مایه گذاشتید… ای داماشم، برای ما افتخاری از این بالاتر نیست که از نسل میرزا هستی، چون اگر غیر از این بود به راحتی تسلیم این گرداب مشکلات بیست ماهه میشدی…
اگر شما در مصاحبههای بعد از بازی خود اعلام میکنید، دستهای هواداران را بابت حمایتشان میبوسید، ما هم به افتخار تعصب و پایبندی شما کلاه از سر بر میداریم و بر ساقهای فولادی شما بوسه میزنیم، ساقهایی که با غیرتت شارژ میشود!
مسلما اکنون از پرسپولیسیها شادتر یک گروه هستند؛ که ماموریتشان در رشت فقط با یک نیت کلید خورد…
بازی گردانیِ ماهرانهای بود، ماشالله!
MAZIYAR