ماندگاری داماش و حفظ نامش برای رشتی‌ها یک بند نیست، تمام زندگی‌شان است…

وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان: شهر رشت در پنجشنبه و آدینه آخر هفته یک بیست و چهار ساعت پر التهاب را گذرانید. یک شبانه روز که خیلی‌ها منتظر طلوع سپیده بودند اما…

پرواز مشهد به سوی رشت!

ساختمان چهار طبقه داماش در میدان توشیبای رشت، در ابتدای بلواری که انتهای آن به تهران می‌رسد دوباره پر شده از شور و شوق و هیاهو. این البته برای ساکنان کوچهٔ رسالت اتفاقی تازه نیست. اینجا مکانی است دایمی برای بروز ناراحتی‌ها و شادمانی‌های هواداران داماش. بعد از هر برد و یا باخت خارج از خانه، پس از شنیدن خبرهای پیرامون باشگاه – که این سالها همیشه پر بوده از بار منفی – داماشی‌ها این ساختمان را اولین و آخرین و تنها مامن و میعادگاه خود می‌دانند و با حضور در این ساختمان دردهایشان را با هم قسمت می‌کنند و شادی‌هایشان را هم.

این بار هم شلوغی ورودی ساختمان بیشتر از روزهای عادی است. وقتی به سختی از میان جمعیت هوادارنی که چند ردیف دیوار انسانی مقابل راه ورودی کشیده‌اند می‌گذری، صدای نگهبان ساختمان را می‌شنوی که فریاد می‌زند: هنوز هیچ خبری نشده، حتی پرواز مشهد – رشت به زمین ننشسته! لطفا جلوی در را خالی کنید. احتیاج به توضیح نیست که این سخنان در گوش کسی قرار نیست فرو برود، تنها حسن شنیدش این است که به موقع به مراسم رسیده‌ای!

علی نظر غریبه‌ای آشنا

سالن کنفرانس باشگاه داماش مملو از خبرنگار و فیلم بردار و عکاس است. البته قیافه‌های ناشناس و تازه وارد هم در میان خبرنگاران به چشم می‌خورند. وقتی که تحقیق می‌کنی می‌فهمی که اعضای روابط عمومی و تیم خبری شرکت گرند هستند که خود را زودتر به رشت رسانده‌اند، تا اینجا یعنی دوستان توپ‌شان پر است. لحظه به لحظه جمعیت پر و پرتر می‌شوند و این کار را برای تهیه خبر دشوار می‌کند، چرا که بر خواستن از صندلی همان و اشغالش همان! مدیر رسانه‌ای داماش می‌گوید که کنفرانس خبری پیش از بازی همینجا برگزار می‌شود و منصور ابراهیم زاده به خاطر ساعت پرواز تهران – رشت به این کنفرانس نخواهد رسید. ظاهرا امروز همه چیز تحت الشعاع پرواز هاست.

علی نظر سرمربی تازه کار داماش خود را به جمع خبرنگاران می‌رساند. کمی استرس دارد، این کار آسانی نیست که جلوی هفت هشت تا دوربین و سی چهل تا خبرنگار بنشینی و بشوی سیبل آنها. این تازه علی نظر است که همه او را بمب روحیه می‌دانند. پس از خیرمقدم به او نخستین مشت به سمتش پرتاب می‌شود: چرا حاضر شدی جای افشین را بگیری؟ پاسخ می‌دهد: اینجا جای من نیست، به خاطر احساس مسئولیت به فوتبال شهرم آمدم و پس از ادای دین و ماندگاری داماش می‌روم تا با شاگردی دوباره و با دست پرتر برگردم. دست نیازش را به سمت اتحاد هوادار و بازیکن دراز می‌کند و می‌گوید فقط با همت شما داماش می‌ماند و کمک کنید تا دشمن شاد نشویم!

روزی که همه آمدند

پس از پایان کنفرانس دوباره هرج و مرج و شلوغی جای نظم را می‌گیرد. عقربه‌های ساعت از شش غروب گذشته و خبری از گرندی‌ها نیست. یکی می‌گوید: این هم نیامده فرار کرد! دیگری خبر از کنسل شدن پرواز مشهد رشت می‌دهد و آن یکی، داستان قویدل را یادآوری می‌کند. اما حدود ساعت شش و نیم غروب آسانسور در طبقه دوم توقف می‌کند و همراه با خود اعضای هیات مدیره گرند را به ساختمان داماش می‌آورد. در همین اوضاع جبار کوچکی نژاد نماینده مردم رشت در مجلس هم وارد اتاق خصوصی عابدینی می‌شود. حالا همه منتظر این هستند که دوستان از بخش وی آی پی ساختمان به محل سالن کنفرانس بیایند.

امیر عابدینی مدیرعامل داماش، حسین قلی زاده قائم مقام داماش، سراوانی مدیر روابط عمومی داماش، مجید طلایی خالص رییس هیات مدیره و مدیرعامل گرند، بابک ملوک منش قائم مقام باشگاه گرند، خسرو منش عضو هیات مدیره گرند به همراه چند نفر دیگر وارد سالن کنفرانس می‌شوند. بر طبق انتظار عابدینی سخنان را آغاز می‌کند و با خیرمقدم به حضار به شرح ماجراهای سه سالی که بر داماش گذشت می‌پردازد. می‌گوید: از همهٔ شما که همراه با ما غصه خوردید و با انتقادتان ما را شلاق زدید و با حمایتتان راه را به ما نشان دادید تشکر می‌کنم. گفته بودم روزهای سخت و زمستانی داماش می‌گذرد و داماش شکوفا می‌شود و بهار را خواهد دید. این یکی از آرزوهای مه آفرید امیر خسروی هم بوده و هست.

شروع کار با روخوانی!

مجید طلایی با درود به گیله مردان و گیله زنان و کمک گرفتن از اسطوره‌های گیلان صحبت‌هایش را آغاز می‌کند. می‌گوید مردم اینجا از جنس نور و عشق و مهربانی هستند و مفتخرم از مشهد الرضا به سوی سرزمین باران آمده‌ام. البته همه را از رو می‌خواند کمی هم با تپق! می‌گوید اگر داماش فرزند عابدینی است حالا ما هم برادر ایشان هستیم. ما نمی‌خواهیم داماش را به جایی منتقل کنیم، نام تیم هم تلفیقی از داماش و گرند خواهد شد برای کمک به ابومسلم هم آماده هستیم.

بعد جلسه پرسش و پاسخ خبرنگاران شد و بحث داغ تغییر اسم و مبلغ رد و بدل شده و سایر داستانها. البته به مانند همهٔ فیلم‌های فارس یک هپی‌اند زیبا حسن ختام مراسم بود، رد و بدل شدن پیراهن داماش با تبلیغ گرند از طرف عابدینی به طلایی از یک سو و دادن نشان روی کت با لوگوی گرند توسط طلایی به عابدینی از سوی دیگر.

فقر با نام داماش آری، خوشبختی بی‌داماش خیر!

حالا دوستان آماده می‌شوند تا برای دیدار با بازیکنان راهی هتل کادوس رشت شوند. اما هواداران که خود را با هر مصیبتی به سالن کنفرانس رسانده‌اند دغدغه‌شان تمامی ندارد. آنها نام داماش را می‌خواهند و حتی حاضر نیستند روی رنگ پیراهنش هم کوتاه بیایند. وقتی طلایی از هواداران می‌پرسد ماندگاری نام داماش گیلانی که در لیگ دسته یک باشد مهمتر است یا تغییر نام و ماندن در لیگ برتر، فریاد گوش خراش داماشی‌ها مبنی بر سقوط با نام داماش، احتمالا همهٔ حواس‌ها را جمع جمع کرد.

در هتل کادوس الماس خاله رییس هیات فوتبال گیلان، رهنما مدیر کل سازمان ورزش و جوانان و جعفرزاده نماینده مردم رشت در جلس به انتظار مهمان‌ها هستند. بازیکنان غذا خورده و نخورده از جا بلند می‌شوند تا از رستوران هتل راهی سالن اجتماعاتش شوند و ببینند ته کار چیزی کاسب می‌شوند یا نه؟ ابتدا عابدینی با تشکر از تک تک بازیکنان به آنها قوت قلب می‌دهد که همه چیز در حال درست شدن است. جعفرزاده اظهار شرمندگی می‌کند که نتوانسته تاکنون کاری برایشان بکند و از آینده درخشان سخن می‌گوید. مهدوی و نظرمحمدی به خریداران داماش خوش آمد می‌گویند و البته خواهان حمایت مالی هم هستند. در نهایت مجید طلایی می‌گوید: در نبرد با روزهای سخت و آدم‌های سخت آنچه می‌ماند آدم‌های سخت است. به شما قول می‌دهم هم از لحاظ مالی و هم معنوی کمک‌تان خواهم کرد و شما فقط به برد در دیدارهای باقی مانده فکر کنید. زندگی قانون باورها و لیاقت هاست و باور دارم که سه امتیاز بازی با راه آهن از آن ما خواهد شد.

فقط داماش گیلان

روز مسابقه فرا رسیده و ورزشگاه عضدی بر روی سکوهای برفی‌اش بیش از چهار هزار نفر را دیده است. این یعنی هنوز مردم دل نگران عشق‌شان هستند و برایش کم نمی‌گذارند. فریادهای فقط داماش گیلان، دوباره یادآوری می‌کند که روی نام داماش با کسی شوخی ندارند. بازی سرد است، سردتر از هوای رشت و زمستانی‌تر از اوضاع داماش. سوت داور یعنی بازهم یک تساوی کوفتی دیگر حاصل شده است. بعد از این پایان اما برای داماشی‌ها داستان تازه شروع شده است. حالا دغدغهٔ مالی شاید حل شده باشد اما هزار غم و دلشوره تازه، دوباره به میان آمده است. اینکه نام تیم عوض نشود و رنگ پیراهن و جنس بومی داماش. اینکه مبادا داماش منتقل شود و اینکه اینکه اینکه… بدون دانستن پاسخ همه به خانه می‌روند.

اما ماجرای اصلی در همان ساختمان کوچه رسالت در حال شکل گیری است. قیافه‌های درون باشگاه به آدم‌های خوشحال شبیه نیست. عابدینی و مدیرعامل گرند در حال چک و چانه هستند و مدیر روابط عمومی گرند از بروز توافق خبر می‌دهد… اما خروج ناگهانی گرندی‌ها یعنی: پایان. هیچ توافقی صورت نگرفته است. ظاهرا کل اختلاف فقط بر سر یک بند بوده و می‌گویند تازه واردها حاضر نبودند آن را بپذیرند. بندی که خواهان دو چیز بود: ماندگاری داماش در رشت و عدم تغییر نام داماش.

این البته برای مردم دیار باران بند نبوده، همهٔ زندگی‌شان است و بس! این بند متصل به بند بند وجودشان است و ذره ذره هستی‌شان. داماش و گیلان دو منطقه تسخیر ناپذیر برای مردم دیار کاسپین است. همانگونه که نه اسکندر توانست به آن دست یابد و نه مغولان و نه اعراب و نه هیچ قوم دیگری. برای وارد شدن به قلوب مردم این دیار کلید مهربانی لازم است وبس.

حالا دوباره نقطه سر خط. بی‌پولی، نداری، اعتصاب و شاید هم سقوط! اما یک چیز سر جایش مانده است: داماش گیلان. پدر بی‌پولی بسوزد که همیشه برای جبرانش این مردم باید یا کلیه بفروشند و یا…

نگارنده: رادنی دیدار