با رای کمیته استیناف در خصوص امتیاز داماش و فاجعه فوتبالی در شهر باران، آن هم به لطف دورکاری بیش از حد دور مسئولین و نمایندگان استانی، حالا حکایت پیگیریهای دو سه روز اخیر را باید مصداق ضرب المثل نوش دارو پس از مرگ سهراب دانست، هرچند که با آن بخش از ذهن خوش باورمان امیدوار به احیای قلبی هستیم که برای یک شهر ضربانش نیازی حیاتی است.
در آن سو حیدر بهاروند سرپرست ریاست فدراسیون فوتبال در کشمکش استرداد امتیاز لیگ یکی داماش، آتش بیار معرکه شده و نقش پررنگی را از خود برجای میگذارد؛ بهاروند که سال گذشته نیز با بیاعتنایی به اعتراضات و ایرادات آیین نامهای وزارت ورزش، انتخابات ریاست هیات فوتبال استان گیلان را در فضایی بدور از رقابت برگزار کرد، حالا باز هم مصرانه قرار است بر فوتبال گیلان بدون در نظر گرفتن تبعات و هزینههای سنگین شهری اثری نامطلوب بگذارد!
درحالی که گفته میشود مبلغ مورد نظر اروند خرمشهر برای پرداخت از سوی بخش خصوصی حاضر شده است، سرپرست فدراسیون که اصالتی لرستانی دارد، به جای آنکه در حوزه حفظ پتانسیلهای موجود فوتبال و ارزشهایش قدم بردارد، به جهت بهره برداریهای شخصی سعی در انتقال این امتیاز لیگی یکی به زادگاهش (لرستان) دارد.
آنچه که مسلم است تا این لحظه تنها سهمیه لیگ یکی فوتبال رشت را باید از دست رفته دید وحالا دیگر باید چشم به پیگیریها و لابیهای سیاسی داشته باشیم. لابیهایی که اگر کمی زودتر توسط مسئولین استانی یا نمایندگان رشت در مجلس صورت میگرفت، این آسیب شدید اجتماعی را بر پیکر شهر خسته رشت وارد نمیشد؛ شهری که تنها دلخوشی جوانانش به همین فوتبال است که حالا در بیتفاوتی مسئولینش در آستانه فنا شدن است.