یادداشت وارده: ما می‌مانیم…

گفتم بدوم تا تو همه فاصله‌ها را / تا زودتر از واقعه گویم گله‌ها را
چون آیینه پیش تو نشستم که ببینی / در من اثر سخت‌ترین زلزله‌ها را
پر نقش‌تر از فرش دلم بافته ایی نیست / از بس که گره زد به گره حوصله‌ها را
ما تلخی نه گفتنمان را که چشیدیم / وقت است بنوشیم از این پس بله‌ها را

می‌گوید داماش را منحل کنیم به نفع همه است…

او می‌تواند در مصاحبه‌ای که بخشی از آن هم به تیم سابقش اختصاص دارد خبر انحلال داماش را اعلام و خویش را از هزار گره تو درتوی همان هنجار زیبایی که همواره به آن اشاره می‌کرد، رها کند.

آری، او می‌تواند…

این حرف‌ها تازگی ندارد. ما مدت هاست با ته ماندهٔ امید، در هوای انحلال نفس می‌کشیم…

به ادامه مطلب مراجعه فرمائید

اصلا پس از آن هم می‌تواند برای همیشه سرش را بالا بگیرد و مطمئن باشد تا یکی دو نسل بعد در این شهر، نامش که با عشق، امید و آرزوی ما، تیم‌مان داماش عجین شده است، به نیکی برده خواهد شد. اما آیا می‌تواند با رفتنش، آن چه را که با هم کاشتیم و پاس داشتیم، به جان و دل، که به جانفشانی… تباه نماید؟!

امیر داماش باید به خاطر داشته باشد این جا هیچ کس این عنوان را به سبب منصبی که دارد و داشته به او نبخشیده، و اگر امیر بود و هست، امیر خوشی‌ها و ناخوشی‌ها، امیر افتادن و‌ها برخواستن‌ها، امیر کام‌ها و ناکامی‌هایمان بوده و بس…

حالا می‌تواند برود، اما نمی‌تواند همان ناخوشی‌ها، افتادن‌ها و ناکامی‌ها را اگر چه به خوشی، برخاستن و کامیابی‌ها نرسیده، تباه کند و برود…

آن چه او این روز‌ها بر زبان می‌راند، اگر چه شاید حقیقت غیر قابل انکار و شرایط واقعی و حاکم بر تیم باشد، اما همچون تیر خلاصی است که ضربان امید را در قلب تیم، کادر و نیز هواداران متوقف کرده است. در حالی که تیم، در آستانهٔ شروع کارزار جدید لیگ است و دربی زود هنگام، حساسیت این فصل را از آغاز، صد چندان نموده است.

راستی که بر ما پوشیده است، پدری که نسبت به عشق سابق خود همواره حساس و نگران است، چگونه و به چه قصدی این چنین، فرزند نوپای خود را به اغماء فرو می‌برد…؟!

ما نیز خسته‌ایم، و شکسته…

از همین روی، به خوبی می‌توانیم خستگی و شکستگی وی را درک کنیم. او که همیشه، بار سنگین یک تیم و یک شهر را به دوش داشته، می‌تواند برود و همیشه امیر بماند…

اما این را باید بداند امید، عشق و غرور مردم یک شهر، یک استان، قابل انحلال نیست…

از او انتظار می‌رود در صورت تصمیم به خاتمهٔ فعالیت و حضورخویش در داماش، آن را به استان واگذار نماید تا طرف خود را برای مطالبهٔ حقوق به یغما رفته، بشناسیم…

او می‌تواند برود.

" ما می‌مانیم

چکاوکِ پر بریده به باد…"

نگارنده: محمد جواد منفرد

نظرات خود را فقط از کادر نظرات پایین همین صفحه وارد کنید و پس از تائید مدیریت برای مشاهده آن اینجا کلیک کنید