مدتهاست که فوتبال استان گیلان دچار معضل بی‌پولی شده و تیم‌های رشت وانزلی به عنوان دو قطب مطرح این استان فوتبال خیز در آتش بی‌پولی می‌سوزند ومی سازند.
تیم‌های فوتبال این دو شهر هیچکدام وضع مالی بسامانی ندارند اما با چنگ ودندان وغیرت خودرا حفظ کرده‌اند تا چراغ فوتبال گیلان راروشن نگه دارند. دراین بین وضع داماش خراب‌تر آن است که فکرش را می‌کنیم و روزی نیست که به تماشاچیان خونگرم ودوآتشه این تیم شوک وارد نشود!
داماش که درگذرتاریخ ازدل استقلال رشت وپگاه بیرون آمده از هواداران پرشوری سود می‌برد که ۹۰دقیقه یک صدا وبلا انقطاع تیم بی‌پول خودشان راتشویق می‌کنند.
این تیم مدیرندارد، پول ندارد وخیلی چیزهای دیگرکه بایدداشته باشد و حقش است که داشته باشد راندارد ولی همچنان سرپاست چون یک مشت جوان پرشور از جنس عشق پشت آن ایستاده‌اند که مرگ تیم رامرگ آرزوهای خودشان قلمداد می‌کنند.
من به عنوان صاحب این قلم وبه عنوان فردی که ۲۵ سال است پشت میکروفون پخش زنده فوتبال ازهمین تماشاچی‌ها عزت گرفته‌ام طی سه چهارماه اخیربه دفعات این جمله را تکرار کرده‌ام که به خدا این بچه‌ها گناه دارند وتاکیدکرده‌ام که این "داماش" فقط یک تیم نیست بلکه کاخ آرزوهای جوانان یک شهراست.
کاش پول خرید تیم را داشتم!
جمله‌ای که همیشه می‌گفتم…خداشاهداست اگر خودم پولدار بودم واگر وسعم درحدی بود که می‌توانستم یک تیم فوتبال را پوشش دهم تمام پولم را به پای همین تیم هامی ریختم تا بعدهاجامعه برای بازپروری چندصدبرابرهزینه نکند!
دراین گیرودار ودر"جنگ داراو ندارلیگ یک" که داماش باکاستی‌هایش می‌سوزد ومی سازد ویکی را می‌برد و به یکی دیگر می‌بازد، راه به راه به هواداران این تیم شوک وارد می‌شود ومدام دست روی نبض احساسات این بچه‌های معصوم وعاشق می‌گذارند!
انگاری می‌دانند که این هواداران به تغییرنام تیمی که عشقشان است حساسیت دارند وهرچندوقت یکبار می‌آیند وبا بولدوزر، اعصاب این بچه هارا خط خطی می‌کنند!
این باشگاه بعداز تغییرنامهایی که داشته امروز بانام "داماش"خو گرفته و هواداران رنگ آبی درمرکز استان با این نام به ثبات نسبی رسیده‌اند و اعلام می‌کنند که به هردلیل دوست ندارند دچار"استحاله اسمی "شوند.
چرا "بی‌بی" خانه نشینه؟!
از یک سو این تیم پول ندارد ولی ازسوی دیگرعده‌ای بین نامهای داماش و شهرباران وغیره و ذالک حیران می‌چرخند… به قول شادروان شیون فومنی:
"بی‌بی بی‌چادری خانه نشینه"…!
سه چهارسال قبل یادم هست که مدیر وقت تیم داماش می‌خواست یک شبه نام این تیم را به درفک تغییر دهد که موفق نشد و حالا دوباره صحبت از تغییرنام تیم به"شهرباران"است و اصلا توضیح مشخص ومحکمه پسندی داده نمی‌شود که این تصمیم برای چیست؟
نمی‌فهمم چرا کلیات را رهاکرده‌اند وبه جزییات چسبیده‌اند؟ تیم پول ندارد وحتی از فرط نداری به سفر جنوب نرفته و سه امتیاز مفت به نفت مسجدسلیمان داده ولی درعوض نسخه تغییرنام برایش می‌پیچند!
مدیرسابق داماش که ادعامی کند تیم را به هیات فوتبال گیلان هدیه کرده از فردوسی پور گله مند است که چرا دربرنامه ۹۰ به داماش وتغییرنامش پیله کرده واعلام می‌کند که چهارسال قبل داماش ورشکست شده و وجودخارجی ندارد وغیره وذالک!
دراین بین مثل این که تنهاچیزی که کمترمدنظرقرارمی گیرد احساسات پاک هوادارانی است که اسم تیمشان را از اسم خودشان بیشتر دوست دارند.
تکرارداستان پرسپولیس برای داماش!
داستان "پیروزی"و"پرسپولیس"بهترین سندتاریخی برای این حقیقت است که هواداران تعیین می‌کنند که نام تیم چه بایدباشد.
یادمان نرفته که سالها گوینده ورزشگاه می‌گفت "پیروزی" وتماشاچیان می‌گفتند"پرسپولیس" وبالاخره اسم باشگاه همانی شد که تماشاچیان می‌گفتند؛ یعنی پرسپولیس!
درمورد داماش هم بی‌شک همین اتفاق خواهد افتاد.
واقعا چگونه می‌شود که هواداران داماش رو سکو عمری حنجره‌شان را برای داماش پاره کنند ویک شبه بخواهند آن‌ها را به نامی دیگر عادت دهند؟!
جاقالان من ننم اشن چی گیدی؟
ترجمه فارسی: دوستان من نمی‌دونم اینا چی میگن!
به قلم: کامران جعفری
گزارشگر وتهیه کننده فوتبال رادیو ورزش
منبع: www.varesh-sport.com
وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان
نساجی مازندران 
صنعت نفت آبادان 
مس شهربابک 
سایپا تهران 
پارس جنوبی جم 
مس کرمان 
هوادار تهران 
فرد البرز 
پالایش نفت بندرعباس 
آریو اسلامشهر 
نیروی زمینی 
بعثت کرمانشاه 
شهرداری نوشهر 
شناورسازی قشم 
نود ارومیه 
نفت و گاز گچساران 
مس سونگون 
داماش گیلان