”ما زنده به آنیم که آرام نگیریم”
این جملهای است که به درستی وضعیت هر داماشی را نشان میدهد. برداشت اول این است که هواداران همواره در سکوها در حال تشویق و جنب و جوش هستند و هرگز روی سکوها و حتی خارج از آن آرام نمیگیرند. اما برداشت دوم، چیزی نیست که با مرور آن، لبخند بر لبانمان بیاید! داماش به وضعیتی رسیده بود که شاید با خود فکر میکردیم (یا میخواستند به ما بقبولانند) که این تیم با آن اوضاع در هم پیچیده هیچ وقت رنگ آرامش به خود نمیبیند و ما تا زنده بودیم، آرامش این تیم را نمیدیدیم!
برای ما داماشیها در پنج سال گذشته، آرامش مثل یک لغت از یک زبان بیگانه بود که معنی آن را درک نمیکردیم و با آن غریب بودیم. هر بار که خبری از داماش میخواندیم، یک نگرانی جدید به وجود میآورد. هر مقالهای که میخواندیم سعی در تسکین دلِ نگران هوادار داشت و یا مسببین شرایط تیم را به باد انتقاد میگرفت. خیلی تلاش میکردیم، زور میزدیم تا شاید روزنه امیدی در هر اتفاق مربوط به داماش پیدا کنیم. اما ما که نمیتوانستیم خودمان را گول بزنیم؟!
برای ما داماشیها در سالهای اخیر خوشیهایی چندانی نبوده است. شاید نهایت شادیهایمان به برخی بردهای حساس و بعضا دور از انتظار ختم میشد. البته که این خوشحالیها زودگذر بود. چون هواداران بعد از شادیهای پس از برد تیمشان همواره نگران این بودند که چه به سر تیم میآید؟ با فلان مشکل چگونه روبرو شوند و برخورد کنند و همواره با چنین نگرانیهایی، شادیهای موقتشان تبدیل به استرس و نگرانی میشد.
داماش گیلان، پنج سال بدون آرامش را سپری کرد و باز کردن تمام اتفاقاتی که در این پنج سال داماش را از لیگ برتر به دسته دوم کشاند به قدری تکراری و طولانی و رنج آور است که بازگو کردنشان تنها با روح و روان هر هواداری که در تمام این سالهای سخت همراه تیمش بود بازی میکند. هیچ تیمی با آن شرایط نمیتوانست ادامه بدهد و سقوط داماش، شاید قابل هضم نبود، ولی قابل درک بود.
داماشِ تغییر نام داده با مجموعهای از افرادی که در طی سالیان ناکارآمدی خود را به رخ همگان کشیدند و تنها تدبیر مدیریتیشان، تغییر نام بود، به جایی سقوط کرد که متاسفانه و بدور از تعصب هواداری یک تیم استحقاقش را داشت! در ناکارآمدی این افراد همانقدر بس که مشکلاتی را که آنها نتوانستند (یا نخواستند) در عرض پنج سال هموار کنند، به کمک مجموعه جدید در عرض چند ماه حل شد و شاید اگر از زاویه دیگری نگاه کنیم، این سقوط آزاد برای داماش لازم بود تا نجات پیدا کند! شاید این سقوط لازم بود تا بیتدبیری، بیاحترامی به هوادار، بیخیالی و بهانههای بیپایان مسؤولین داماش تمام شود و هواداران دیگر سایه سنگین آنها را بر سر باشگاه محبوبشان نبینند و شاید این سقوط لازم بود تا نام داماش گیلان جاودان بماند و احترام به هوادار حفظ شود. چرا که نام داماش در فوتبال رشت تبدیل به یک برند و سمبل غیرقابل تغییر شده است.
اگر اصالت تیمی را نه در هوادار بلکه در نامش در نظر بگیریم، نام داماش به پشتوانه هوادارانش، اصالتی گرفت که دیگر هیچ مالک و سرمایه گذاری نمیتواند این نام را از تیم جدا کند که اگر میتوانستند، هواداران به راحتی با نام شهر باران کنار میآمدند. امروز شاید یکبار برای همیشه، اصالت داماش ماندگار شد.
با نگاه کردن از این زاویه، سقوط داماش متاسفانه اتفاق آنچنان بدی نبوده است، بلکه ضرورتی شد تا با لغت بیگانه آرامش، آشنا شویم. آرامشی که تنها در نود دقیقه هر بازی تبدیل به جنب و جوش و استرس میشود. اما بیرون از آن نگرانی خاصی وجود ندارد. آرامشی که میتواند تضمین کننده روزهای خوش و موفق برای لاجوردی پوشان شهر باران باشد. شاید حتی بهتر از روزهای خوشی که وقتی تیمهای مدعی کشور در جهنم سبز عضدی زمین گیر میشدند و خیل عظیمی از هواداران بیرون استادیوم و خیابانهای اطراف را قرق میکردند و به پایکوبی میپرداختند.
شاید دیگر کسی این جمعیت را به مانند یک لشکر شکست خورده و گریان در اطراف استادیوم نظاره نکند که از ناراحتی سقوط ضجه میزنند. شاید دیگر کسی برای سرنوشت داماش و داماشی تاسف نخورد. شخصیت تیمی و پرستیژ نام داماش به اندازهای هست که با یک برنامه ریزی درست، بیدردسر از لیگ دو بالا بیاید و سیر صعودیاش را در فوتبال کشور طی کند. باید منتظر ماند و دید آیا داماش میتواند روند مثبتی را طی کند یا خیر؟ اما این روزها هوادار داماش آرامش بیشتری دارد و از همیشه امیدوارتر است. چون به نظر میرسد داماش، همان بچه سر راهی، بالاخره راهش را پیدا کرده است.
داماش گیلان، پنج سال بدون آرامش را سپری کرد و باز کردن تمام اتفاقاتی که در این پنج سال داماش را از لیگ برتر به دسته دوم کشاند به قدری تکراری و طولانی و رنج آور است که بازگو کردنشان تنها با روح و روان هر هواداری که در تمام این سالهای سخت همراه تیمش بود بازی میکند. هیچ تیمی با آن شرایط نمیتوانست ادامه بدهد و سقوط داماش، شاید قابل هضم نبود، ولی قابل درک بود.
داماشِ تغییر نام داده با مجموعهای از افرادی که در طی سالیان ناکارآمدی خود را به رخ همگان کشیدند و تنها تدبیر مدیریتیشان، تغییر نام بود، به جایی سقوط کرد که متاسفانه و بدور از تعصب هواداری یک تیم استحقاقش را داشت! در ناکارآمدی این افراد همانقدر بس که مشکلاتی را که آنها نتوانستند (یا نخواستند) در عرض پنج سال هموار کنند، به کمک مجموعه جدید در عرض چند ماه حل شد و شاید اگر از زاویه دیگری نگاه کنیم، این سقوط آزاد برای داماش لازم بود تا نجات پیدا کند! شاید این سقوط لازم بود تا بیتدبیری، بیاحترامی به هوادار، بیخیالی و بهانههای بیپایان مسؤولین داماش تمام شود و هواداران دیگر سایه سنگین آنها را بر سر باشگاه محبوبشان نبینند و شاید این سقوط لازم بود تا نام داماش گیلان جاودان بماند و احترام به هوادار حفظ شود. چرا که نام داماش در فوتبال رشت تبدیل به یک برند و سمبل غیرقابل تغییر شده است.
اگر اصالت تیمی را نه در هوادار بلکه در نامش در نظر بگیریم، نام داماش به پشتوانه هوادارانش، اصالتی گرفت که دیگر هیچ مالک و سرمایه گذاری نمیتواند این نام را از تیم جدا کند که اگر میتوانستند، هواداران به راحتی با نام شهر باران کنار میآمدند. امروز شاید یکبار برای همیشه، اصالت داماش ماندگار شد.
با نگاه کردن از این زاویه، سقوط داماش متاسفانه اتفاق آنچنان بدی نبوده است، بلکه ضرورتی شد تا با لغت بیگانه آرامش، آشنا شویم. آرامشی که تنها در نود دقیقه هر بازی تبدیل به جنب و جوش و استرس میشود. اما بیرون از آن نگرانی خاصی وجود ندارد. آرامشی که میتواند تضمین کننده روزهای خوش و موفق برای لاجوردی پوشان شهر باران باشد. شاید حتی بهتر از روزهای خوشی که وقتی تیمهای مدعی کشور در جهنم سبز عضدی زمین گیر میشدند و خیل عظیمی از هواداران بیرون استادیوم و خیابانهای اطراف را قرق میکردند و به پایکوبی میپرداختند.
شاید دیگر کسی این جمعیت را به مانند یک لشکر شکست خورده و گریان در اطراف استادیوم نظاره نکند که از ناراحتی سقوط ضجه میزنند. شاید دیگر کسی برای سرنوشت داماش و داماشی تاسف نخورد. شخصیت تیمی و پرستیژ نام داماش به اندازهای هست که با یک برنامه ریزی درست، بیدردسر از لیگ دو بالا بیاید و سیر صعودیاش را در فوتبال کشور طی کند. باید منتظر ماند و دید آیا داماش میتواند روند مثبتی را طی کند یا خیر؟ اما این روزها هوادار داماش آرامش بیشتری دارد و از همیشه امیدوارتر است. چون به نظر میرسد داماش، همان بچه سر راهی، بالاخره راهش را پیدا کرده است.
نگارنده: علی رهبر
منبع: www.varesh-sport.com
وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان (دیار وارش)