وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان: از شروع سال ۹۳، فوتبال همیشه مظلوم رشت و هواداران فهیمش، حوادث و تلخی‌های بسیاری را تجربه نمودند که مهمترین آنها سقوط تیمهای داماش و سپیدرود به لیگ‌های پایین‌تر بود. در این بین جدایی ناخواسته کاپیتان محبوب رشتی‌ها "محمد رضا مهدوی" و خداحافظی بی‌صدا و غریبانه "مرتضی ابراهیمی" تلخی سقوط را برای هواداران دو چندان نمود؛ دلنوشته‌های زیر شاید حرف دل بسیاری از هواداران متعصب و باوفای دیار باران باشد:
دلنوشته اول: "رضا جان"! جایت خالی است اما سبز…
آهسته و آرام؛ با همه دلبستگی‌ها به شهر و دیارت، رفتی اما دلت اینجاست؛ جای خالیت را نفس نمی‌توان کشید، ساده نیست:
یک عمر خاطره؛
یک عمر با تو بودن؛
یک عمر صحبت باران و خیالهای گاه و بیگاه؛
حال ما را تعریفی نیست! ملالی ست در نبود تو؛ نبودنت را هیچ بودی پر نمی‌کند برای این دل ماندگار بی‌درمان…
متعصب دوست داشتنی شهر باران؛ رفتی اما می‌دانم چه دلتنگی؛ می‌دانم هنوز فریادهای ساکنان "جهنم سبز عضدی" در تو غوغا می‌کند؛ می‌دانم که میدانی آدمها با یک اتفاق خوب در دل هم شکل می‌گیرند و تو آن اتفاق خوب دل مایی. نمی‌دانم چگونه عده‌ای تو را در دستانشان اسراف کردند؟!
مرد روزهای سخت شهر باران، کاش فقط یک بار عقربه‌های ساعت، اجبار همیشگی را فراموش می‌کردند و لحظه‌ای برای دل من و تو و عشق ما داماشی‌ها، به عقب باز می‌گشتند و تو همچنان در عضدی پیر برایمان دست تکان میدادی…
عشق به خوبان را پایانی نیست؛ می‌دانم و میدانی که روزی خبر آمدنت را می‌شنویم چون "پرستو‌ها به آشیانه باز می‌گردند"…
دلنوشته دوم: "مرتضی عزیز"! چه غریبانه خیلی زود، دیر شد…
در هیاهوهای ریز و درشت سایه‌های بی‌خبر، غریبانه گم شد بوسه زدنت بر مستطیل سبز آرزوها، ببخش همه آنها را که خوش استقبال و بد بدرقه بودند، سالها تلاشت به عنوان یک گیله مرد و یک شهر بارانی در سطح اول فوتبال این کشور، فریاد میزند که این گونه از دنیای توپ گرد رفتن حقت نبود. ببخش که تنها یادگاری بزرگان ورزش ما، عکس‌هایشان با تو به هنگام موفقیت برای تزیین دیوار اتاق کارشان بود و بس…
می‌دانم از سادگیت نیست اگر به رویت نیاوردی، حکم، حکم دل بود، حجب و حیا، وفایت به روزهای باهم خندیدن و اشک ریختن و عاشقی کردن.
بلند قامت استوار شهر باران؛ غزل غریبانه خداحافظیت، مثنوی هزاران برگ بود اما حرمت نگاه داشتی و سکوت کردی؛ ای کاش هوای دلت را بیشتر نگاه می‌داشتند و می‌داشتیم.
می دانم تو هم مانند همه ما داماشی‌ها از تازیانه‌های روزگار آموخته‌ای که چگونه بی‌صدا اشک بریزی؛ بی هیچ کلامی به خدا می‌سپارمت…
نگارنده: حسین خرمی
منبع: www.varesh-sport.com
وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان
نساجی مازندران 
صنعت نفت آبادان 
مس شهربابک 
سایپا تهران 
پارس جنوبی جم 
مس کرمان 
هوادار تهران 
فرد البرز 
پالایش نفت بندرعباس 
آریو اسلامشهر 
نیروی زمینی 
بعثت کرمانشاه 
شهرداری نوشهر 
شناورسازی قشم 
نود ارومیه 
نفت و گاز گچساران 
مس سونگون 
داماش گیلان