وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان: همین که پلک روی پلک گذاشتیم و برداشتیم بوی نارنج و ترنج، دفترچه خاطراتمان را پر کرد و ماهیهای قرمز با طنازی در تنگ بلورین عاشقی، شمیم هزار دریا را جستجو کردند. آری! ساعتهای دیواری بیرحمتر از آن بودند که لحظهای توقف کنند و برای پاییز و زمستان دست تکان دهند!
صدای خمیازه درختان تازه بیدار شده و شکسته شدن سکوت زمین و لحظه دعا؛ انگار آسمان کوتاه و خانه خدا نزدیکتر است، انگار گرمی نفس فرشتگان را حس میکنیم. تمام ستارگان شادند و مسرور، چون زمین با همه اضافه وزنش بالاخره به پایانِ خط رسید…
در این سیصد و شصت و پنج روز که آفتاب و مهتاب را سوار بر اسب زمان طی کردیم، حال و هوای ساکنان "جهنم سبز عضدی" پر بود از غریبی و غربت؛ سال استرس، سال اشک، سال روزهای دراز و استقامتهای کم بزرگانی که چشم امید داماشیها به آنها بود! و نجواهایی که در گوش هم، هر چند خسته اما امیدوار میگفتند: "تا شقایق هست، زندگی باید کرد…"
آتش پارههای شیدای سرزمین باران، فرزندان دیار گیل و دیلم و همخون مجاهد بزرگ جنگلهای گیلان، در سختترین لحظات پرچم زیبای تیم محبوب استان و شهرشان را بر دوش و دست هرچند خسته خود به اهتزار در میآورند تا مبادا خیالی خام در سری پرورده شود. نگاه پرحادثه آنها، اهل زانو زدن نیست و این سرمایه، عامل بودن و ماندن آنها ست…
هر چند زبان عاجز است از گفتن و قلم از نوشتن همه دل گفتههای عاشقانه این عاشقان بیادعا اما با همه دشواری گاهی باید واژهها را شکست، در سالی که گذشت، همچون همیشه رها نبودیم، گاهی "من" شدیم و "ما" را به فراموشی سپردیم، گاهی همزبانی را به همدلی ترجیح دادیم، گاهی رنجاندیم و رنجیدیم، گاهی حتی بیاراده لبخند رضایت بر لبان بدخواهان "داماش" نشاندیم، برای همدلی و با هم بودن کمتر وقت گذاشتیم، خودمانیتر بگویم: "مثل همیشه داماشی نبودیم"…
در سال جدید هر کس که ذرهای خود را مدیون این دیار و سرزمین میداند، بزرگ و کوچک، مدیر و مربی و بازیکن و هوادار همه و همه، بیاییم برخی از دقایق گذشته را دور بریزیم و حریم یکدیگر را محترمتر بدانیم و داماش شهرمان را بیشتر مهربانی کنیم. احساسهای خورشیدیمان را به هم، بیامیزیم و دست در دست هم، نگاه در نگاه هم، شانه به شانه هم، پیوسته و بیتوقف بدویم تا آن سوی افقهای روشن عشق مشترکمان: "داماش"…
ای کسی که عقربهها را میگردانی و حال و سال را جابجا میکنی و آیههای مهربانت را روبرویمان قرار میدهی، درون بشقاب قلب ما، سبزه، سبز کن و لباس چروکیده روحمان را عوض نما؛ ما نمیدانیم بهترین چیست اما تو خود بر حال و دل عاشق ما آگاهی؛ بهترینها را بر ما لطف بنما…
نگارنده: حسین خرمی
منبع: www.varesh-sport.com
وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان