اعضای تیم داماش بخوانند؛ به غرور آن سرباز رشتی فکر کن!

بی‌مقدمه برویم سر اصل مطلب… این دیدار خارج از خانه را باختیم، شاید هم اگر بگوییم در اردوی پیش از بازی هم باخته بودیم، پر بیراه نگفته باشیم!
سریال ناکامی‌های خارج از خانه داماش آنقدر تکراری شده است که دیگر به آن اصطلاح عامیانه -پشت هر شکست، پیروزی است- شک کرده‌ایم! به واقع این ناکامی‌های خارج از خانه در حال تبدیل شدن به اپیدیمی است تا جایی که با گرفتن یک تساوی خارج از خانه، عنان از کف رها می‌شود و تیترهایی نظیر طلسم شکنی می‌زنیم!

روی صحبتمان با تمام اعضای تیم فوتبال داماش گیلان است:
اگر به نگاه امیدوارانه مردم یک استان برای بازگشت دوباره فکر نمی‌کنید…

اگر به حنجرهٔ گرفته هوادار سینه سوخته داماش که به دلیل نتایج ضعیف‌تان دندان بر جگر نهاده، فکر نمی‌کنی…
اگر به وضعیت مبهم داماش در صورت عدم صعودتان فکر نمی‌کنید…
اگر به آینده تیم داماش و حتی خودتان فکر نمی‌کنید…

پس به غرور آن سرباز باغرور رشتی در پادگان فکر کن که با هزار امید و آرزو با تلفن همراه هم خدمتی‌اش برای پیگیری نتیجه تیم محبوبش به وارش اسپرت سر می‌زند، اما تو با نتایجت همان اندک دلخوشی را از وی سلب کردی!
به خودت بیا و به سرکوفت‌های هم خدمتی‌های غیر رشتی آن سرباز هوادارت فکر کن که سختی دوران سربازی را دوچندان می‌کند!

اعضای محترم تیم داماش؛ این فقط یک زاویه کوچک از تاثیرات ناکامی‌های پیاپی شما، بر جامعهٔ هوادار داماش است و موارد بسیاری دیگر وجود دارد که قلم از نوشتن ناتوان است. پس کمی به خودتان بیایید حتی اگر روزنه‌ای از امید باقی مانده باشد، کاری کنید تا انتهای فصل مردم به پاس عملکردتان به جای سرزنش، شما را تحسین کنند!

نگارنده: مازیار اصغرزاده

کامنت سرباز رشتی هوادار داماش از داخل پادگان زیر پست اینستاگرام وارش اسپرت پس از باخت داماش برابر نفت امیدیه:
"از ته قلبم واسه تیم شهرم آرزوی موفقیت دارم. از کل تیم میخوام به خودشون بیان آبروم جلوی هم خدمتیم رفت به خدا. با گوشی رفیقم دارم پیام میدم." (میرآرمان)