دوباره بحث اعتصاب و دوباره حرف از انحلال! واژگانی آشنا برای فوتبال دوستان رشتی که کابوس روزها و شب‌های طوفانی‌شان شده است و اگر همت بازیکنان و تعصب هواداران داماشی در این چهارسال نبود، چه بسا خیلی زودتر از اینها باید فاتحه‌ای برای روح دردانهٔ شهرباران خوانده می‌شد!
از باعث و بانیان این منجلاب هم اگر بگذریم، نمی‌توان از اتفاقات و داستان‌های قبل از شروع فصل به راحتی گذشت. داستانی که باعث شد دوباره داماش گیلان بدون هیچ تضمینی به همان شرکت قبلی منتقل شود و این در حالی بود که شرط اول واگذاری به خریدارن امتیاز لیگ یکی داماش گیلان پرداخت بدهی‌های فصل گذشته و ارایه ضمانت نامه بانکی اعلام شده بود اما برای گروه قبلی خبری از این شرط و شروط‌ها نبود که هیچ، بلکه برعکس به نوعی این مسئولین کارخانه‌های امیرمنصور آریا در گیلان بودند که از متولیان فوتبال و ورزش گیلان تضمین خواستند!
اما روزها و هفته‌ها به مانند چهارسال اخیر با بدقولی‌های مدیران هولدینگ امیرمنصور آریا گذشت تا شایعه عدم علاقه مدیران این شرکت به تیمداری به واقعیت نزدیک شود، تا که امروز هواداران و بازیکنان داماش گیلان در بلاتکلیفی به سر ببرند و بیش از پیش فقدان مدیری مقتدر نظیر ایرج زهرابی را در فوتبال رشت حس کنند. مدیری که از تمام نفوذ خود برای احقاق حقوق فوتبال در حال نزول گیلان استفاده می‌کرد و از کسی واهمه‌ای نداشت؛ با مدیری هم پیمان اخوت نمی‌بست تا فوتبال این شهر را به قهقرا ببرند!
هرچند نباید فراموش شود که عملکرد مدیرکل ورزش و جوانان گیلان پس از پایان فصل گذشته مبنی بر اجبار مدیران باشگاه داماش برای مشخص کردن وضعیت داماش قابل تحسین بود. به واقع می‌توان گفت که در این سالها رهنما تنها مدیر استانی بود که صراحتا خواهان واگذاری امتیاز داماش به استان گیلان شد، اما به هر حال زیرکی مسئولین باشگاه داماش و برخی همراهانشان در گیلان برای هبه امتیاز لیگ یکی تیم فوتبال داماش گیلان به استان در بدترین موقعیت زمانی نزدیک به لیگ یک، خود بیانگر عمق یک سناریو بود تا زمانی برای جذب اسپانسر یا حامی مالی نباشد!
اینها را نگفتیم تا مسئولین شهری را مبری بدانیم، بلکه مدیران و نمایندگان گیلان در این سالها می‌توانستند با اتحاد از وضعیت امروز داماش گیلان پیشگیری کنند و دست منفعت طلبان را از تیم محبوب گیلان زمین کوتاه نمایند.
آیا واقعا شورای شهر کلانشهر باران نمی‌تواند به جای درگیری‌های داخلی به فکر دل خوشی جوانان شهرباران‌های نقره‌ای باشد و تا جذب اسپانسر جدید به عنوان سایه‌ای بالای سر این عشق نیمه جان جوانان رشتی و گیلانی باشد؟! شهرداری رشت چه از شهرداری‌های اردبیل، تبریز، یاسوج، بندرعباس و… کم دارد؟! در واقع چیزی کم ندارد بلکه فقط درگیر اختلافات داخلی اعضای شورای شهر و شاید عدم تعصب برخی از اعضای آن به تیم فوتبال شهر رشت است تا امروز جوانان رشتی فقط خون دل بخورند و چشمه خروشان داماش کم آب‌تر از قبل شود و در ورطه خشکی قرار بگیرد!
اگر حمایت استانداری استان غیرفوتبالی قم از تیم بدون تماشاگر صبای قم را نادیده بگیریم آیا استانداری گیلان و یا مجمع نمایندگان استان نمی‌توانند با ارایه تسهیلاتی، شرکت‌های سود ده استان گیلان نظیر مپنا، فولاد گیلان، فومن شیمی، ایران رادیاتور و… را به تیمداری ترغیب نمایند؟!
آیا غیر از این است که داماش گیلان ریشه در این آب و خاک دارد و متعلق به تمام مردمان دیار گیل و دیلم است؟ پس استانداری گیلان و نمایندگان تمامی شهرستان‌های گیلان هم در قبال موفقیت این تیم مسئولیت دارند… و اگر چنین پتانسل یا تمایلی در شرکت‌های استان برای حمایت از تیم محبوب مرکز استان دیده نمی‌شود و یا وجود ندارد، می‌توانند با همت و همیتی استانی از معاون رشتی ریاست جمهوری ایران، دکتر محمدباقر نوبخت درخواست شود تا با اثری ماندگار از خود و دولت تدبیر و امید برای ورزش زادگاهش به جای بگذارد…
زیرا ما معتقدیم بر خلاف نظر مدیرعامل سابق (شما بخوانید همه کاره امروز داماش) اگر همت و همیتی در بین مسئولین و نمایندگان گیلان به وجود آید، رفع مشکلات این تیم در پتانسیل مدیران بومی گیلان خواهد بود. در این روزها هر شخص یا نهادی دست این تیم مظلوم دیار میرزاکوچک خان را بگیرد، قطعا برای همیشه در ذهن و قلب هواداران گیلانی حک خواهد شد.
مسئولین محترم استانی؛ زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید، داماش‌مان هنوز زنده است!
منبع: www.varesh-sport.com
وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان
نساجی مازندران 
صنعت نفت آبادان 
مس شهربابک 
سایپا تهران 
پارس جنوبی جم 
مس کرمان 
هوادار تهران 
فرد البرز 
پالایش نفت بندرعباس 
آریو اسلامشهر 
نیروی زمینی 
بعثت کرمانشاه 
شهرداری نوشهر 
شناورسازی قشم 
نود ارومیه 
نفت و گاز گچساران 
مس سونگون 
داماش گیلان