یادداشت ویژه: کینه ورزی‌های شخصی، بلای جان داماشی‌ها!

روزها به دشواری برای دردانهٔ رشتی‌ها در گذر‌اند؛ مشکلات و دشواری‌هایی که گفتنش به آب در هاون کوبیدن می‌ماند چرا که نه گوش شنوایی است و نه اراده‌ای برای رفع آن… زیرا اینجا بر اساس منافع شخصی تصمیم گیری می‌شود!

دیگر غیبت‌های عابدینی و ناتوان بودن (و شاید هم نخواستن) مسئولین باشگاه برای حل مشکلات داماش شهرباران برای ما تازگی ندارد و در این لیست مشکلات جایی ندارند.

مشکلات امروز داماش شهرباران از زمانی استارت خورد که در فاصله یک هفته به آغاز مسابقات در اتفاقی عجیب و البته پروسه‌ای شاید چند ماهه، سرمربی وقت داماش اخراج و سرمربی مورد دلخواه برخی‌ها بر کرسی هدایت داماشی‌ها نشست؛ گزینه‌ای که محبوبیت نسبی هم در بین هواداران دارا بود، تا صدا خفه کنی باشد برای آن تغییر و تحولاتی که امروز کاملا اثبات شده که چقدر اشتباه بوده است!

گردانندان آن سناریو با چنین تغییرات بی‌منطقی، آنهم درست قبل از آغاز مسابقات هم دلی و یک زبانی را از مجموعهٔ تیم سلب کردند، تا حدی که سبب شد که شرایط روز به روز برای امید هرندی دروازه بان سابقِ اسطوره‌ای گیلان سخت‌تر شود و به نوعی شاهد سوختن یکی دیگر از مهره‌های بومی این شهر شویم!

اما اکنون… پس از استعفای هرندی، همه منتظر تصمیم گیری سریع و البته منطقی از سوی مسئولین باشگاه داماش بودند؛ تصمیمی بر اساس سنجش مسائل فنی، روحی و روانی، جو سکوها و… باشد تا توسط این فاکتورهای مهم، داماش را از شرایط بحرانی و البته خودساخته خارج سازند و اشتباه گذشته را جبران نمایند!

در چنین شرایطی گزینه‌هایی مانند مجید خان جهانپور که نشان داده است تمایلی به حضور در چنین شرایطی (به دلایلی مهم) ندارد، یا نادر دست نشان و فرهاد کاظمی و از این دست مربیان به دلیل اشتغال در تیم‌های دیگر غیرممکن است.

از سویی دیگر در فاصله چهار هفته به پایان لیگ دسته اول، عقل سالم می‌گوید هدایت تیم باید دست شخصی سپرده شود که فاکتورهایی نظیر آشنایی با تیم جوان امسال را داشته باشد و از طرفی بتواند رابطهٔ خوبی را هم با بازیکنان برقرار نماید. در این بین و در داخل کادرفنی فعلی، عبدالله مرغوب که خود با پیشنهاد سرمربیگری مواجه شده است، بارها به مدیرعامل و قائم مقام باشگاه و هواداران داماش اعلام داشته که تمایلی به سرمربیگری ندارد و گزینه مورد نظر و پیشنهادی‌اش نیز علی نظرمحمدی است.

متاسفانه در این بین شاهد هستیم، دشمنی‌ها و کینه ورزی‌های شخصی برخی افراد باعث سنگ اندازی‌هایی می‌شود تا داماش شهرباران بیش از پیش به منجلاب خودساخته آقایان فرو رود و وضعیت کادرفنی داماش گیلان در بلاتکلیفی بماند تا داماش گیلان بیش از پیش به سقوط و یا شاید هم انحلال نزدیک شود. رفتار و گفتار دوگانه بیانگر بی‌اهمیت بودن آینده تیم برای تصمیم گیران است… چرا که اینجا باشگاه داماش گیلان است و روش گزینش، دشمنی‌های دوجناح و جابه جایی مهره‌های بومی برای مقابله با هم است تا نتیجه‌اش شود آرامش برای همان بعضی ها…

اینجا بعد از بردهای خارج از خانه به جای آنکه رایزنی‌هایی با فرمانداری، شهرداری و نمایندگان مجلس برای دریافت مبلغی انجام شود، بیانیه تشکر صادر می‌شود تا احتمالا بازیکن شکم خود و خانواده‌اش را با آن بیانیه سیر کند! اینجا داماش است و در حال تبدیل به شدن به حیاط خلوت…

اینها را از روی دلسوزی گفتیم و اگر فردا متهم به حاشیه سازی یا با تهدیدهای غیرمستقیم روبرو شدیم تعجب نخواهیم کرد. ما به این اصل ایمان داریم که همه در گذرند و این داماش و هوادارانش هستند که ماندگارند!