افتخار و حسرت… افتخار و حسرت هر دو متعلق به دنیای گذشته‌اند. جا مانده‌هایی از گذر عمر. افتخار و حسرت هر دو از جنس خاطره‌اند. تصویری مبهم از تلخ و شیرین، گرم و سرد. افتخار و حسرت هر دو در "دلتنگی" هم دردند.
نگذاریم واژه‌ها فریبمان دهند. افتخار و حسرت حداقل آنگونه که کلمات می‌گویند، از هم دور نیستند. مرز باریکی بینشان هست و آن تصمیمی است که امروز گرفته می‌شود و کاری که فردا انجام داده خواهد شد. همین… و پس از آن ما می‌مانیم و روز‌ها و ماه‌ها و سال‌ها زمان برای فکر کردن به گذشته. به افتخار و حسرت…
یک هفته بیشتر به نوروز نمانده. می‌شود نو شدن را در کوچه و خیابان دید. می‌توان شوق شیرین و کودکانه‌ای که کوچک و بزرگ نمی‌شناسد را در نگاه افراد تشخیص داد. همه مشتاقانه منتظر نوروزند و ما داماشی‌ها مدت هاست در انتظار روزی نو هستیم. روزی که بدون دغدغهٔ مسائل مالی آغاز شود. بدون اختلافات بین ایکس و ایگرگ‌ها. بدون صحبت‌های تناقض آمیز برخی افراد. بدون درگیری‌ها و جنجال‌ها و چند دستگی‌ها. بدون واهمه از سقوط و انحلال. بدون دلیلی برای ناراحت شدن. روزی که از هوادار گرفته تا بازیکن و مربی و باشگاه همه در تلاش برای سربلندی نام داماش باشند. این نوروز کی می‌رسد پس؟
شنبه، بیست و سوم اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۵، ورزشگاه عضدی رشت
داماش گیلان – فولاد یزد
این شاید بهترین و آخرین فرصت برای نو شدن باشد. آری… شنبه باید و باید و باید نوروزمان شود. این مسابقه احتملا همان مرز بین افتخار و حسرت است. یا یکدل می‌شویم و قدم در راهی می‌گذاریم که بتوانیم شکوه و افتخار خود را باز پس بگیریم یا به سقوطمان در تاریکی ادامه خواهیم داد. اگر شنبه نیاییم یا تا آخرین لحظه حمایت نکنیم یا با هر تفکری که نسبت به افراد داریم، برای موفقیت داماش گیلان همدل نشویم، شنبه‌ها و یکشنبه‌ها و دوشنبه‌های دیگر باید به حسرت این فرصت سوخته بنشینیم که چه ساده از دستمان رفت. نه… دیگر اجازه نمی‌دهیم اینطور شود چرا که شنبه، نوروز ما داماشی هاست.
برای خودمان، برای تیممان، برای شهرمان… چه هوادار باشیم چه بازیکن چه مربی، در خلوت خود دلمشغولی مشترکی به نام داماش داریم. حتی اگر تظاهر به خسته شدن و ناامیدشدن کنیم. این بهانه ایست برای دوباره همدل شدن. نقطه‌ای برای شروع مجدد. این نود دقیقه تمام اختلافات و کدورت‌ها و برخی مسائل (که تاکنون نتایج سهمگینی برایمان در پی داشته‌اند) کنار می‌گذاریم و با حضور حداکثری خود تنها به تشویق داماش گیلان می‌پردازیم. انتقاد و اعتراض و تحلیل و بررسی بماند برای وقتی دیگر.
بردن فولاد یزد شاید کار چندان سختی نباشد اگر باور داشته باشیم که ما داماش هستیم. اما آنچه اهمیت دارد استفاده از آخرین و بهترین فرصت است چرا که در دنیای بیرحم فوتبال نادیده گرفتن فرصت‌ها تاوان سنگینی به همراه خواهد داشت.
نمی‌شود نامی برای این حمایت گذاشت. شاید بتوان گفت ادای دین یا احساس وظیفه… دین و وظیفه‌ای که پایبند به عهدی عاشقانه‌اند. پس می‌توان گفت یکجور ابراز عشق. عشقی که در تاریکترین لحظات می‌تواند معجزه ساز شود. ما داماشی‌ها یاد گرفتیم که دیگر منتظر معجزه نباشیم، می‌آییم تا خود، "نوروزمان" را بسازیم.
نگارنده: حسام قربانی
منبع: www.varesh-sport.com
وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان
نساجی مازندران 
صنعت نفت آبادان 
مس شهربابک 
سایپا تهران 
پارس جنوبی جم 
مس کرمان 
هوادار تهران 
فرد البرز 
پالایش نفت بندرعباس 
آریو اسلامشهر 
نیروی زمینی 
بعثت کرمانشاه 
شهرداری نوشهر 
شناورسازی قشم 
نود ارومیه 
نفت و گاز گچساران 
مس سونگون 
داماش گیلان