لیگ بدون داماش بد لیگی است، خیلی بد!

وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان: تا چند ساعت دیگر سوت چهاردهمین دوره لیگ برتر به صدا در خواهد آمد و نه شهر از هشت استان کشورمان گام به فستیوالی می‌گذارند که بیش از نه ماه از مردم شهرهایشان را سرگرم و درگیر خود خواهد نمود. در این میان اما به یقین جای خالی یک شهر و تیم بدجوری توی ذوق خواهد زد؛ داماش گیلان!

آخر مردمان لیگی کشورمان در سه سال اخیر به داماش عادت کرده بودند. به حواشی گاه و بیگاهش و شور و شوق افراط و تفریطی هوادارانش. به نعره‌های کر کننده اعتراضات بعد از شکست‌شان و به شادی‌های سرمستانه پیروزی‌هایشان. به فریادهای از روی غرور و زجه‌های ملتمسانه از روی فقر و نداری. به جمعیت کیپ تا کیپ ورزشگاه پیرشهر باران و به سکوت گورستانی بازی‌های محروم از تماشاگر! به بردن قهرمان و نایب قهرمان لیگ در خانه و بیرون و باخت‌های عجیب و غریب پرگل و البته به الگیلانوی بزرگ فصل‌شان.

آری امسال لیگ برتر بدون داماش یک چیزی کم خواهد داشت. تیمی که هم در هیاهوی دربی پرطرفدار تهران، هزاران نفر را به ورزشگاه خانگی‌اش می‌کشاند و هم در شرجی نود و چند درصد امرداماه رشت و در باران‌های شلاقی آذرماهی. تیمی که بیش از سه سال با کابوس کشنده اختلاس و اعدام و انحلال دست و پنجه نرم کرد و هوادارانش از ترس مرگ هرگز خودکشی نکردند. تیمی که هوادارانش زیستند بی‌آنکه شک کنند سپیده دمان برای هر جنبنده‌ای زیباست، هر چند که هرگز زیبایی‌اش به کوچه ابری و مه گرفته‌شان سر نزده باشد.

داماش، همان تیمی که سه سال جمعیت آماری لیگ را به لطف هوادارانش بالا نگه داشته با هوای لیگ برتر خداحافظی نمود تا پیکان پرطرفدار به لیگ بیاید و راه آهن و ذوب پر شور و شوق در روز آخر ماندگار شوند. دیگر چه اهمیتی دارد که کدام داور در کدام بازی حق پاپتی‌های شهرباران را خورده باشد. بعد از این برای چه کسی مهم است که دو پنالتی داماش به گواه دوست و دشمن در بازی شش امتیازی ماقبل آخر با ذوب آهن خورده شد و یک امتیاز کسر شده ارزشش برای رشتی‌ها به قدر شصت امتیاز بود. برای کدام وجدان بیداری ارزشمند است که بداند داماش شهرباران یک نیم فصل کامل نه رنگ پول را دید و نه مدیرش را. دیگر کدامیک یاد آن داور را می‌آورد که توصیه داشت به بازاندن داماش.

بعد از این نه کسی به خاطر خواهد آورد که روزی روزگاری داماشی بود که در آن ستارگانی چون علی رضا جهانبخش، حسین ابراهیمی، محمد آبشک، سیف الهی، حسن زاده و هادی محمدی را به فوتبال ایران پیشکش نمود و نه یاد کسی خواهد ماند که چگونه سرنوشت قهرمانی را در دوبازی آخر فصل دوازدهم چگونه رشتی‌ها دست به دست نمودند.

امسال به جای دیدن بازی بی‌هیجان و عاری از حساسیت داماش – ملوان و داماش تراکتور، بهتر است بنشینیم و مسابقه زیبا و جذاب پیکان – راه آهن و سایپا – صبا را تماشا کنیم و از یک دنیا شور و شوق سکوهای خالی لذت ببریم! شاید که یادمان بیاید که فوتبال است و تماشاگرانش. فوتبالی که نفتش با پنج تماشاگر مدعی قهرمانی است و مجموع هواداران بازی‌های خانگی یک فصل کامل هفت تیمش با ارفاغ به هزار نفر نمی‌رسد، به یقین جای داماش نخواهد بود، آخر آنها پول دارند که از نفس کشیدن هم مهمتر است!

شاید دیدن غریب بودن استقلال و پرسپولیس در ورزشگاه عضدی رشت و جنگیدن تا آخرین نفس داماش در خانه با مدعیان قهرمانی مجازاتش همینی است که بر داماش گذشته است. حالا رشت در لیگ برتر بی‌نماینده است ولی نماینده شهر همسایه برای گرفتن گرید آسیا ورزشگاه سردارجنگل رشت را معرفی می‌کند! برای ماندگاری داماش آقای رییس تازه بر سر کار آمده، هرگز گامی برنداشت اما برای بلعیدن و به حراج گذاشتن سهمیه لیگ یکی‌اش چرا که نه!

راستی خدا راشکر خدایگان فوتبال هنوز ترک عادت نکرده‌اند و داماشی که در لیگ برتر نیست را باز هم از یک بازی با تماشاگر محروم نموده‌اند! آخر همه می‌دانند تنها شریان حایتی تیمی که نه پول دارد و نه مدیر و نه حمایت این مقام و آن مقام، همان چند ده هزار هوادارش هستند و بس. برای هوادارانش همین که نام داماش به هر دلیل و بهانه‌ای برده می‌شود هم کافی است!

داماش رفت تا شاید روزی بازگردد و به مانند فیلم‌های سه گانه کمیسر متهم می‌کند انتقامش را از گروه‌های مافیایی بگیرد. شاید مردم دیار باران یک کمیسر مولدوان برای گرفتن انتقام نداشته باشند اما فراموش نکنید که تفنگ فرزندان میرزا هنوز در گوشه‌ای از جنگل‌های این دیار پنهان است.

این تازه‌ترین شعار بی‌تیم‌ترین هواداران فوتبال دنیاست: ما دوباره باز می‌گردیم…

نگارنده: رادنی دیدار

www.varesh-sport.com

وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان