دیار وارش: قرار گرفتن پرچمدار سه دهه اخیر فوتبال رشت در آستانهٔ سقوط به لیگ دو، باعث شده است تا برای رشتی‌ها بهار امسال بیشتر رنگ و بوی بهار ۹۳ را به خود بگیرد و بیش از پیش نگران وضعیت تیم محبوب‌شان در لیگ دسته اول باشند.
به گزارش وارش اسپرت – تارنمای هواداران داماش گیلان، چهار هفتهٔ فوق العاده حساس در پیش رو است که اگر بگوییم تاثیر مستقیم در سرنوشت این میراث گرانبهای فوتبالی‌های رشت برای نسل‌های بعدی دارد بیراهه نگفته‌ایم؛ دیگر وقت بازگو کردن خیانت‌ها و سناریوچینی‌ها نیست، زیرا آنچه را که باید می‌گفتیم بازگو کردیم و برچسب سکوت در مقابل خیانت روا شده دیگر به ما نمی‌چسبد. فارغ از تمامی نام‌ها و انتقادات، تمام تمرکز جامعهٔ فوتبالی دیار باران اعم از مدیران، کادرفنی، بازیکنان و ستون اصلی داماش یعنی ”هواداران” باید یکدلی و اتحاد بر حول نام ”داماش گیلان” و بقا این تیم در لیگ یک باشد تا پس از پایان فصل تصمیمی درست اتخاذ شود.
اما چند سطری را خطاب به بازیکنان اغلبا جوان داماش گیلان به رشته تحریر در آوریم تا این بازیکنان را از اهمیت پیراهن تیمی که بر تن دارند بیشتر آگاه کنیم…
از سنگر تیم یعنی دروازه بان آغاز می‌کنیم؛ سنگری که چند سالی است دیگر به خود دروازه بان مطمئن ندیده است و درخشش مقطعی پورقلی در فصل گذشته، نوید ظهور چهره‌ای دیگر از دیار دروازه بان پرور رشت می‌داد، اما در این فصل به جز درخششِ آن هم نسبی رضا محمدی، نظیر پست‌های دیگر انتظارات بر آورده نشد و دروازه بانان داماش باید این را در نظر بگیرند که درون دروازه ای ایستاده‌اند که روزگاری فریادها و ابهت امید هرندی لرزه به تن مهاجمان حریف می‌انداخت… هادی طباطبایی در همین تیم و در سن ۱۸ سالگی یک تنه در مقابل منتخب شوروی ایستادگی کرد، بعد از آنها مجید فردی با آن سبک خاص دروازه بانی‌اش در تاریخ فوتبال گیلان می‌درخشند و سپس صعود پگاه گیلان با دروازه بانی و کری خوانی‌های معروف علی نظرمحمدی به فینال جام حذفی را از یاد نبرده‌ایم و در پایان محسن فروزان که از همین تیم به فوتبال ایران و تیم ملی معرفی شد. .
مدافعین جوان داماش، نگاهی به گذشته این تیم داشته باشندا و از مو سپیدان فوتبال رشت بخواهند از پیشکسوتانی که در پست کنونی آنها بازی می‌کردند برای آنها بگویند، تا برایشان از برادران قوی پنجه که معروف به تیر آهن بودند یا اسماعیل زاهد ویشگاهی که رکن اساسی خط دفاعی نسل طلایی فوتبال رشت بود و بعد از آنها افشین ناظمی کاپیتان محجوب استقلال شهرداری، مازیار ربیعی فر لژیونر فوتبال رشت در اروپا و مرتضی ابراهیمی سفیر صاحب نام رشتی‌ها در فوتبال کشور و… بگویند.
در هافبک هم که در رشت فوران نعمت بود! به گل سرسبد هافبک‌ها، به امیر پرافتخار فوتبال رشت می‌توان اشاره کرد که از بهترین‌های تاریخ فوتبال کشور محسوب می‌شود؛ از مهدی تنهایی، بهزاد داداش زاده، احمد پاک نژاد، حمید رستمی، و در یک دهه اخیر کاپیتان مهدوی و… هرچه بگوییم کم گفته‌ایم. و البته همه در یاد داریم که روزگاری مهدی مهدوی کیا پیراهن همین تیم را بر تن می‌کرد و آسمان فوتبال رشت شاهد سانترهای مواجش بود.
در خط آتش هم زوج بهشتی و پاکدل، سرزنی‌های بهارمست، مکمل سلامی بخش و بنی احمد، گلزن اسطوره‌ای رشتی‌ها افشین چاوشی و سپس جوان رعنای گیلان زمین علیرضا جهانبخش خط آتش فوتبال رشت را بی‌نظیر کرده بود.
پس فارغ از تمامی مشکلات و کمبودهای موجود که به خوبی همه از آن مطلع هستیم، برای اعتبار خود و حفظ این میراث گرانبها به سان گلادیاتورها و رنگ وبو گرفته از سربازان میرزا بجنگید و زمین مسابقه را میدان جنگ تصور کنید، زیرا با سقوط این تیم امکان دارد دستاوردهای چهل ساله ریشه این تیم در زمان ”عضویت نسل کنونی فوتبال رشت” نابود شود، پس به پا خیزید و به مانند ابرهای طوفانی بر پیکر نیمه جان داماش ببارید…
به حنجرهٔ گرفته آن جوان روی سکو، کمک مالی آن نوجوانی که پول توی جیبی‌اش را خرج چاپ بنر اطلاع رسانی می‌کند، به خون دل خوردن‌های خوشکلام‌ها و زهرابی‌ها و به آینده خودتان در فوتبال بیاندیشید…
از سنگر تیم یعنی دروازه بان آغاز می‌کنیم؛ سنگری که چند سالی است دیگر به خود دروازه بان مطمئن ندیده است و درخشش مقطعی پورقلی در فصل گذشته، نوید ظهور چهره‌ای دیگر از دیار دروازه بان پرور رشت می‌داد، اما در این فصل به جز درخششِ آن هم نسبی رضا محمدی، نظیر پست‌های دیگر انتظارات بر آورده نشد و دروازه بانان داماش باید این را در نظر بگیرند که درون دروازه ای ایستاده‌اند که روزگاری فریادها و ابهت امید هرندی لرزه به تن مهاجمان حریف می‌انداخت… هادی طباطبایی در همین تیم و در سن ۱۸ سالگی یک تنه در مقابل منتخب شوروی ایستادگی کرد، بعد از آنها مجید فردی با آن سبک خاص دروازه بانی‌اش در تاریخ فوتبال گیلان می‌درخشند و سپس صعود پگاه گیلان با دروازه بانی و کری خوانی‌های معروف علی نظرمحمدی به فینال جام حذفی را از یاد نبرده‌ایم و در پایان محسن فروزان که از همین تیم به فوتبال ایران و تیم ملی معرفی شد. .
مدافعین جوان داماش، نگاهی به گذشته این تیم داشته باشندا و از مو سپیدان فوتبال رشت بخواهند از پیشکسوتانی که در پست کنونی آنها بازی می‌کردند برای آنها بگویند، تا برایشان از برادران قوی پنجه که معروف به تیر آهن بودند یا اسماعیل زاهد ویشگاهی که رکن اساسی خط دفاعی نسل طلایی فوتبال رشت بود و بعد از آنها افشین ناظمی کاپیتان محجوب استقلال شهرداری، مازیار ربیعی فر لژیونر فوتبال رشت در اروپا و مرتضی ابراهیمی سفیر صاحب نام رشتی‌ها در فوتبال کشور و… بگویند.
در هافبک هم که در رشت فوران نعمت بود! به گل سرسبد هافبک‌ها، به امیر پرافتخار فوتبال رشت می‌توان اشاره کرد که از بهترین‌های تاریخ فوتبال کشور محسوب می‌شود؛ از مهدی تنهایی، بهزاد داداش زاده، احمد پاک نژاد، حمید رستمی، و در یک دهه اخیر کاپیتان مهدوی و… هرچه بگوییم کم گفته‌ایم. و البته همه در یاد داریم که روزگاری مهدی مهدوی کیا پیراهن همین تیم را بر تن می‌کرد و آسمان فوتبال رشت شاهد سانترهای مواجش بود.
در خط آتش هم زوج بهشتی و پاکدل، سرزنی‌های بهارمست، مکمل سلامی بخش و بنی احمد، گلزن اسطوره‌ای رشتی‌ها افشین چاوشی و سپس جوان رعنای گیلان زمین علیرضا جهانبخش خط آتش فوتبال رشت را بی‌نظیر کرده بود.
پس فارغ از تمامی مشکلات و کمبودهای موجود که به خوبی همه از آن مطلع هستیم، برای اعتبار خود و حفظ این میراث گرانبها به سان گلادیاتورها و رنگ وبو گرفته از سربازان میرزا بجنگید و زمین مسابقه را میدان جنگ تصور کنید، زیرا با سقوط این تیم امکان دارد دستاوردهای چهل ساله ریشه این تیم در زمان ”عضویت نسل کنونی فوتبال رشت” نابود شود، پس به پا خیزید و به مانند ابرهای طوفانی بر پیکر نیمه جان داماش ببارید…
به حنجرهٔ گرفته آن جوان روی سکو، کمک مالی آن نوجوانی که پول توی جیبی‌اش را خرج چاپ بنر اطلاع رسانی می‌کند، به خون دل خوردن‌های خوشکلام‌ها و زهرابی‌ها و به آینده خودتان در فوتبال بیاندیشید…
نساجی مازندران 
صنعت نفت آبادان 
مس شهربابک 
سایپا تهران 
پارس جنوبی جم 
مس کرمان 
هوادار تهران 
فرد البرز 
پالایش نفت بندرعباس 
آریو اسلامشهر 
نیروی زمینی 
بعثت کرمانشاه 
شهرداری نوشهر 
شناورسازی قشم 
نود ارومیه 
نفت و گاز گچساران 
مس سونگون 
داماش گیلان